Аз сиришки талх худ бошад шароби ноби мо

از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما

Чун замини шӯр аз худ метаровад оби мо

چون زمین شور از خود می تراود آب ما

Обрӯии гавҳар аз гирд ятемӣ ме шавем

آبروی گوهر از گرد یتیمی می شویم

Баҳрро созад ғуборолуд агар сайлоби мо

بحر را سازد غبارآلود اگر سیلاب ما

Бо камол бе қарории дилнишин афтода ем

با کمال بی قراری دلنشین افتاده ایم

Дар кафи ойӣна лангар мекунад симоби мо

در کف آیینه لنگر می کند سیماب ما

Оҳи сарди мо ҷаҳониро ба шӯр оварда аст

آه سرد ما جهانی را به شور آورده است

намекунад кори намак дар дидаҳо маҳтоби мо

می کند کار نمک در دیده ها مهتاب ما

Аз дил чокем дар дайру ҳарам бо обрӯӣ

از دل چاکیم در دیر و حرم با آبروی

Кофару муъмин наме печади сар аз миҳроби мо

کافر و مؤمن نمی پیچد سر از محراب ما

Баҳрро ваҷду самоъи мо ба шӯр оварда аст

بحر را وجد و سماع ما به شور آورده است

Оҳ аз он соъат ки аз гардиш фитад гирдоби мо

آه از آن ساعت که از گردش فتد گرداب ما

Баҳрро сарпанҷа марҷон наяндозад зи ҷӯш

بحر را سرپنجه مرجان نیندازد ز جوش

Дасти кӯтаҳи дори зинҳор аз дил бе тоби мо

دست کوته دار زنهار از دل بی تاب ما

Устихон дар пайкари мо тўтё хоҳад шудан

استخوان در پیکر ما توتیا خواهد شدن

Гар чунин гардад гарони соиби зи ғифлати хоби мо

گر چنین گردد گران صائب ز غفلت خواب ما