То ту рафтӣ олами равшан ба чашмам тор шуд

تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

Бода беғаш ба ҷомами шарбат бемор шуд

باده بی غش به جامم شربت بیمار شد

Аз даҳон боз будам ҳалқаи берун дар

از دهان باز بودم حلقه بیرون در

То забони бастами дилами ганҷина асрор шуд

تا زبان بستم دلم گنجینه اسرار شد

Рӯи сифедӣ буд дар кирдору умри ман тамом

رو سفیدی بود در کردار و عمر من تمام

Чун қалам аз дили сиёҳии сарф дар гуфтор шуд

چون قلم از دل سیاهی صرف در گفتار شد

Нест дар дили хорӣ аз манъи чамани пирои маро

نیست در دل خاری از منع چمن پیرا مرا

Ҷӯши гули монеъи маро аз сайри ин гулзор шуд

جوش گل مانع مرا از سیر این گلزار شد

Чарб нармӣ шуд ҳисори офияти зи оташи маро

چرب نرمی شد حصار عافیت ز آتش مرا

Аз гудози эмин буд ҳар зар ки даст Афшор шуд

از گداز ایمن بود هر زر که دست افشار شد

Аз хамӯшӣ гашти равшан то дили торики ман

از خموشی گشت روشن تا دل تاریک من

Тӯтии хуши ҳарф бар ойӣнаам зангор шуд

طوطی خوش حرف بر آیینه ام زنگار شد

Бар ҷунуни даврии ман ҳалқа дигар фузуд

بر جنون دوری من حلقه دیگر فزود

Нуқтаи холаши зхти рӯзӣ ки хуш паргор шуд

نقطه خالش زخط روزی که خوش پرگار شد

Печу тоби номродиҳо ба қадар дониш аст

پیچ و تاب نامرادیها به قدر دانش است

намехӯрд хӯн беш ҳар теғӣ ки ҷавҳардор шуд

می خورد خون بیش هر تیغی که جوهردار شد

намекашад носеҳи забон аз рӯй сахти ман ба ком

می کشد ناصح زبان از روی سخت من به کام

Хоҳад ин савҳон з ноҳамворем ҳамвор шуд

خواهد این سوهان ز ناهمواریم هموار شد

Дар шабистони фанои субҳ умедӣ ме шавад

در شبستان فنا صبح امیدی می شود

Ончӣ аз анфос , соиби сарф истиғфор шуд

آنچه از انفاس، صائب صرف استغفار شد