Аз хати шбрнги ҳасани саркаш ӯ ром шуд

از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد

Он дил чун санги охири байза ислом шуд

آن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد

Соил мубрам кунад ширини лабонро талхи гӯй

سایل مبرم کند شیرین لبان را تلخ گوی

Аз дуои ман лаби лаъли ту хуш дашном шуд

از دعای من لب لعل تو خوش دشنام شد

Ҷамъ кун хотири зи тасхирам ки бар пайкари маро

جمع کن خاطر ز تسخیرم که بر پیکر مرا

Доғҳо аз танги дарзии ҳалқаҳои дом шуд

داغها از تنگ درزی حلقه های دام شد

Дилхарошигар маро машҳур созад давр нест

دلخراشی گر مرا مشهور سازد دور نیست

Пораи сангӣ аз хароши синаи соҳиб ном шуд

پاره سنگی از خراش سینه صاحب نام شد

Ҳасан чун бепарда гардад пухта созад ишқ ро

حسن چون بی پرده گردد پخته سازد عشق را

Шамъ дар фонӯс шуд , парвонаи мо хом шуд

شمع در فانوس شد، پروانه ما خام شد

Толеъ аз Лайлӣ надорам , варна дар дашти ҷунун

طالع از لیلی ندارم، ورنه در دشت جنون

Ҳар куҷои ваҳшии Ғаззолӣ буд бо ман ром шуд

هر کجا وحشی غزالی بود با من رام شد

Софи навашон аз ғами айёми талхӣ май кашанд

صاف نوشان از غم ایام تلخی می کشند

Фориғаст аз гирди кулуфт ҳар ки дард ошом шуд

فارغ است از گرد کلفت هر که درد آشام شد

Талхкомии қисмати ширини забонон кам шавад

تلخکامی قسمت شیرین زبانان کم شود

Аз забони чарб , шукри рӯзӣ бодом шуд

از زبان چرب، شکر روزی بادام شد

Нест ин афтодагии имрӯз дар толеъи маро

نیست این افتادگی امروز در طالع مرا

Домани модар ба Тифли ман канор бом шуд

دامن مادر به طفل من کنار بام شد

Кӯҳ агар гардад , ба домани пой натавонад кашид

کوه اگر گردد، به دامن پای نتواند کشید

Бар умеди ваъда ӯ ҳар ки беором шуд

بر امید وعده او هر که بی آرام شد

Бар ҳаёти пуч гӯйон нест соиби эътимод

بر حیات پوچ گویان نیست صائب اعتماد

намедиҳад бар боди сари мурғӣ ки беҳангом шуд

می دهد بر باد سر مرغی که بی هنگام شد