Аз камар берун наомад тешаи Фарҳоди мо

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما

Кӯҳро бардошт аз ҷои нолау фарёди мо

کوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

Мо чу маҷнӯни чашми оҳӯро сухангӯ карда ем

ما چو مجنون چشم آهو را سخنگو کرده‌ایم

Гунг монад ҳар ки гардани печад аз иршоди мо

گنگ ماند هر که گردن پیچد از ارشاد ما

Гарчи гӯши боғбонро парда инсоф нест

گرچه گوش باغبان را پرده انصاف نیست

Доғ ҳо дорад чу барги лола аз фарёди мо

داغ‌ها دارد چو برگ لاله از فریاد ما

Лавҳи имкони танг майдонаст , варна ме намӯд

لوح امکان، تنگ میدان است، ورنه می‌نمود

Ҷавҳари худро забони хомаи фӯлоди мо

جوهر خود را زبان خامه فولاد ما

Гарчи вайронем , аммо дилнишин афтода ем

گرچه ویرانیم، اما دلنشین افتاده‌ایم

Сайли натавонади гузаштан аз хароби ободи мо

سیل نتواند گذشتن از خراب آباد ما

Пушт мо бошад зи санги кӯдакон бар кӯҳи қоф

پشت ما باشد ز سنگ کودکان بر کوه قاف

Нест саҳройӣ чу маҷнӯни ишқи хуши бунёди мо

نیست صحرایی چو مجنون عشق خوش‌بنیاد ما

Аз дили мо барнаме ояд нафас бе ёди ту

از دل ما برنمی‌آید نفس بی‌یاد تو

Гар турои ҳаргиз ба гирд дил нагардад ёди мо

گر تو را هرگز به گِرد دل نگردد یاد ما

Дасту пои сайд май печад ба ҳам аз диданаш

دست و پای صید می‌پیچد به‌هم از دیدنش

Аз каманду доми мустағнӣ буд сайёди мо

از کمند و دام مستغنی بُوَد صیاد ما

ИўсФстонӣаст аз занҷирён ҳар ҳалқа аш

یوسفستانی است از زنجیریان هر حلقه‌اش

Зулф ӯро кӣ буд пурвои шаби хуши боди мо ?

زلف او را کی بود پروای شب خوش باد ما؟

Ҳар раг сангӣ шавад ангушти зинҳор дигар

هر رگ سنگی شود انگشت زنهار دگر

Сангро соиб фишорад дил агар фарёди мо

سنگ را صائب فشارد دل اگر فریاد ما