Субҳ бар хуршед меларзад зи оҳи сарди мо

صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما

Кӯҳ май дуздади камар дар зери бори дарди мо

کوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما

Аз раг хомӣ набошад миваи мо решаи дор

از رگ خامی نباشد میوه ما ریشه دار

Пухтагӣ пайдост чун оташи зи ранги зарди мо

پختگی پیداست چون آتش ز رنگ زرد ما

Фатҳи мо озоди мардон дар шикасти худ буд

فتح ما آزاد مردان در شکست خود بود

Гӯи дил аз мо ҷамъ дорад душмани номарди мо

گو دل از ما جمع دارد دشمن نامرد ما

намешавад мижгони оташбор , ҳар хорӣ ки ҳаст

می شود مژگان آتشبار، هر خاری که هست

Бар гулистон бугзарадгар оҳи ғами пурвирди мо

بر گلستان بگذرد گر آه غم پرورد ما

Бозии мо гарчи аввал хом меояд ба чашм

بازی ما گرچه اول خام می آید به چشم

Дар ақаб дорад тамошоҳои рангин , нарад мо

در عقب دارد تماشاهای رنگین، نرد ما

Домани саҳрои зи ашк оҳӯон шуд лолаи зор

دامن صحرا ز اشک آهوان شد لاله زار

Рӯй дар ҳӣ кард то маҷнӯни саҳрогарди мо

روی در حی کرد تا مجنون صحراگرد ما

Нози пурвирди хироми қомат раъноӣ ӯст

ناز پرورد خرام قامت رعنای اوست

Барнамеи хезад ба таъзими қиёмат , гирди мо

برنمی خیزد به تعظیم قیامت، گرد ما

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки толиб гуфта аст

این جواب آن غزل صائب که طالب گفته است

Баъди азин аз хок , маъшӯқонаи хезади гирди мо

بعد ازین از خاک، معشوقانه خیزد گرد ما