Ишқи яксони нози дарвеш ва тавонгар ме кашад
عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد
Ин тарозуи сангу гавҳарро баробар ме кашад
این ترازو سنگ و گوهر را برابر می‌کشد
Офтоби рӯзи маҳшари бештар май сўздш
آفتاب روز محشر بیشتر می‌سوزدش
Ҳаркии ӣнҷои дарду доғи ишқ камтар ме кашад
هرکه اینجا درد و داغ عشق کمتر می‌کشد
То ба ком дил кунад ҷавлони сапанди шӯхи мо
تا به کام دل کند جولان سپند شوخ ما
Интизори домани саҳроӣ маҳшар ме кашад
انتظار دامن صحرای محشر می‌کشد
Дӯзахи равшандилон дар банд ҳастӣ бӯдан аст
دوزخ روشندلان در بند هستی بودن است
Шамъи ин ҳангомаи оҳ аз баҳр сарсар ме кашад
شمع این هنگامه آه از بهر صرصر می‌کشد
намешавад аз нотавонии душмани оҷизи қавӣ
می‌شود از ناتوانی دشمن عاجز قوی
Ханҷарӣ ҳар хор бар нахҷӣр лоғар ме кашад
خنجری هر خار بر نخجیر لاغر می‌کشد
Оташини рӯе ки ман парвона ӯ гашта ам
آتشین‌رویی که من پروانه او گشته‌ام
Ҳар шарораши равған аз чашм самандар ме кашад
هر شرارش روغن از چشم سمندر می‌کشد
Серума хоҳад кард чашми хуфтагони хок ро
سرمه خواهد کرد چشم خفتگان خاک را
Бар замини ин домани нозӣ ки маҳшар ме кашад
بر زمین این دامن نازی که محشر می‌کشد
намекашад он рӯй нозук аз нигоҳи гарми мо
می‌کشد آن روی نازک از نگاه گرم ما
Ончӣ аз хуршеди маҳшари соя парвар ме кашад
آنچه از خورشید محشر سایه‌پرور می‌کشد
Бимӣ аз куштан надорад шуъла бе боки мо
بیمی از کشتن ندارد شعله بی‌باک ما
Шамъи мо гардан ба умеди сабо барме кашад
شمع ما گردن به امید صبا برمی‌کشد
Нест ҳар ношстаҳи рӯеи қобили ҷавлони ашк
نیست هر ناشسته‌رویی قابل جولان اشک
Ин рақамро ишқ бар рухсор чун зар ме кашад
این رقم را عشق بر رخسار چون زر می‌کشد
Поки гавҳарро зи дарду доғи ишқ андеша нест
پاک گوهر را ز درد و داغ عشق اندیشه نیست
Дар дили оташи дами хуши авд ва анбар ме кашад
در دل آتش دم خوش عود و عنبر می‌کشد
Кӯрии фарзанд равшан мекунад чашми гадо
کوری فرزند روشن می‌کند چشم گدا
Нози дунонро сипеҳри сифла парвар ме кашад
ناز دونان را سپهر سفله‌پرور می‌کشد
Май гудозади риштаро гавҳар , валикини риштаи ҳам
می‌گدازد رشته را گوهر، ولیکن رشته هم
Интиқоми коҳиши худро з гавҳар ме кашад
انتقام کاهش خود را ز گوهر می‌کشد
Сари зи ҷайби субҳ барме оварад чун офтоб
سر ز جیب صبح برمی‌آورد چون آفتاب
Ҳаркии соиб дар дили шаби як ду соғар ме кашад
هرکه صائب در دل شب یک دو ساغر می‌کشد