Захми гули об аз навой обдорм ме кашад
زخم گل آب از نوای آبدارم می‌کشد
Шӯри булбули хиҷлат аз ҷӯш баҳорам ме кашад
شور بلبل خجلت از جوش بهارم می‌کشد
Аз мурувват нест маҷнӯни марои оқил шудан
از مروت نیست مجنون مرا عاقل شدن
Дар сар ҳар кӯчаи тифлӣ интизорам ме кашад
در سر هر کوچه طفلی انتظارم می‌کشد
Гарчи доман бар самар чун сарву бед афшонда ам
گرچه دامن بر ثمر چون سرو و بید افشانده‌ام
Ҳамчунон санги маломати зер боРом ме кашад
همچنان سنگ ملامت زیر بارم می‌کشد
Ваҳше каз сояи худ хона месозад ҷудо
وحشیی کز سایه خود خانه می‌سازد جدا
Ин қадари дунболи худ ёрб чаҳ корам мекашад ?
این قدر دنبال خود یارب چه کارم می‌کشد؟
Рӯй сахтӣ каз дил чун оҳан ӯ дида ам
روی سختی کز دل چون آهن او دیده‌ام
Гар шавам дар санги пинҳон , чун шарорам ме кашад
گر شوم در سنگ پنهان، چون شرارم می‌کشد
Шуд намоёни захмам аз сайри хиёбони биҳишт
شد نمایان زخمم از سیر خیابان بهشت
Дил ба сайри кӯчаи боғи зулф ёрам ме кашад
دل به سیر کوچه باغ زلف یارم می‌کشد
Чун тавонам пой дар доман чу бедардон кашид ?
چون توانم پای در دامن چو بی‌دردان کشید؟
Хори саҳрои маломат интизорам ме кашад
خار صحرای ملامت انتظارم می‌کشد
Он ки доман бар чароғи умр ман зад , ин замон
آن که دامن بر چراغ عمر من زد، این زمان
Остин бар гиряи шамъ мазорам ме кашад
آستین بر گریه شمع مزارم می‌کشد
Соиби он нахли барӯмандам ки дар фасли хазон
صائب آن نخل برومندم که در فصل خزان
Хӯни гули гардани зи ҷайб шохсорам ме кашад
خون گل گردن ز جیب شاخسارم می‌کشد