Ғофилӣ каз дили нафас беёд яздон ме кашад
غافلی کز دل نفس بییاد یزدان میکشد
Далвии худ холии бурун аз чоҳ канъон ме кашад
دلوی خود خالی برون از چاه کنعان میکشد
Дар биёбоне ки мо саргаштагон афтода ем
در بیابانی که ما سرگشتگان افتادهایم
Пои ҳайрати гирдбоди онҷо ба домон ме кашад
پای حیرت گردباد آنجا به دامان میکشد
Гар ба зоҳири зоҳид аз дунё кунад паҳлуи тиҳӣ
گر به ظاهر زاهد از دنیا کند پهلو تهی
Аз фиреб ӯ машав ғофил ки майдон ме кашад
از فریب او مشو غافل که میدان میکشد
Аз тазалзули қадар осоиш шавад зоҳир ки хок
از تزلزل قدر آسایش شود ظاهر که خاک
Тўтё гардад ба чашми ҳарки тӯфон ме кашад
توتیا گردد به چشم هرکه طوفان میکشد
Дидаи мағрури мо мушкили писанд афтода аст
دیده مغرور ما مشکلپسند افتاده است
Варна маҷнӯни нози Лайлӣ аз ғизолон ме кашад
ورنه مجنون ناز لیلی از غزالان میکشد
Оташи ёқӯтро дасти тазаллум кӯтаҳ аст
آتش یاقوت را دست تظلم کوته است
Аз чаҳ қотили доман аз хок шаҳидон мекашад ?
از چه قاتل دامن از خاک شهیدان میکشد؟
То нагардад ғофил аз ҳоли гирифторони хеш
تا نگردد غافل از حال گرفتاران خویش
Ишқ чанде моҳи канъонро ба зиндон ме кашад
عشق چندی ماه کنعان را به زندان میکشد
Рӯ намегирданд аз чини ҷабини нафаси хасис
رو نمیگرداند از چین جبین نفس خسیس
Ин гадои хираи чӯб аз даст дарбон ме кашад
این گدای خیره چوب از دست دربان میکشد
Нахли бороўри зи зер бор меояд бурун
نخل بارآور ز زیر بار میآید برون
Ҷазбаи девонаи санг аз даст Тифлон ме кашад
جذبه دیوانه سنگ از دست طفلان میکشد
намерасад озори бадгавҳар ба равшани гавҳарон
میرسد آزار بدگوهر به روشنگوهران
Панҷаи хунин ба рӯй баҳр марҷон ме кашад
پنجهٔ خونین به روی بحر مرجان میکشد
То сафи мижгони оҳӯи чашми моро дида аст
تا صف مژگان آهو چشم ما را دیده است
Хати зи мижгон бар замини хуршед тобон ме кашад
خط ز مژگان بر زمین خورشید تابان میکشد
Нотавонон бар зибардастон олам ғолибанд
ناتوانان بر زبردستان عالم غالبند
Оби худ аз Зуҳраи шери ин Нитсаатон ме кашад
آب خود از زهره شیر این نیستان میکشد
Ҳаркии соиби ҳамчуи маҷнӯни завқ расвоӣ чашид
هرکه صائب همچو مجنون ذوق رسوایی چشید
Миннати ратли гарон аз санг Тифлон ме кашад
منت رطل گران از سنگ طفلان میکشد