Бар замин аз нози зулф ӯ чу домон ме кашад
بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشد
Буии пероҳани сари худ дар гиребон ме кашад
بوی پیراهن سر خود در گریبان می‌کشد
Турраи шамшодро дар хок ва хӯн хоҳам кашид
طره شمشاد را در خاک و خون خواهم کشید
Шонаи пурдастӣ дар он зулф парешон ме кашад
شانه پردستی در آن زلف پریشان می‌کشد
Гар хазон бар чеҳра рангӣ дорад аз гулзори ишқ
گر خزان بر چهره رنگی دارد از گلزار عشق
Интиқоми андалебон аз гулистон ме кашад
انتقام عندلیبان از گلستان می‌کشد
Мо сабки рӯҳон ба буии себи ғабғаб зинда ем
ما سبک‌روحان به بوی سیب غبغب زنده‌ایم
Сабзаи мо об аз чоҳ занхдон ме кашад
سبزه ما آب از چاه زنخدان می‌کشد
То наме боқӣ буд дар ҷӯйбори обила
تا نمی باقی بود در جویبار آبله
Пои мо кӣ даст аз хор муғелон мекашад ?
پای ما کی دست از خار مغیلان می‌کشد؟
Ёди мижгони ту ҳар шаб дар ҳарим сина ам
یاد مژگان تو هر شب در حریم سینه‌ام
Шона аз нашутур ба зулфи ришта ҷон ме кашад
شانه از نشتر به زلف رشته جان می‌کشد
Дар ҳарими хулд агар бо ҳури ҳам зону шавад
در حریم خلد اگر با حور هم‌زانو شود
Хотири соиб ба хубон сафоҳон ме кашад
خاطر صائب به خوبان صفاهان می‌کشد