Тирагӣ аз мади эҳсони ҷон равшан ме кашад

تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

Риштаи майли оташин дар чашм сӯзан ме кашад

رشته میل آتشین در چشم سوزن می کشد

Нест хирманро вуҷӯди барги коҳии пеши ҳирс

نیست خرمن را وجود برگ کاهی پیش حرص

Қонеъ аз ҳар донаи ҷӯ , ноз хирман ме кашад

قانع از هر دانه جو، ناز خرمن می کشد

Бас ки дорад ваҳшат аз захми забони носеҳон

بس که دارد وحشت از زخم زبان ناصحان

Аз даҳони шер , маҷнӯни ноз мأмн ме кашад

از دهان شیر، مجنون ناز مأمن می کشد

намекунад сангини дилонро нарми оҳи аҷзи ман

می کند سنگین دلان را نرم آه عجز من

Хушки мағзӣҳои ман аз рег равған ме кашад

خشک مغزیهای من از ریگ روغن می کشد

Бо ту саркаш барнаме оем , вагарнаи шавқи ман

با تو سرکش برنمی آیم، وگرنه شوق من

Оташи сӯзони зснгу об аз оҳан ме кашад

آتش سوزان زسنگ و آب از آهن می کشد

намефитад дар авҷи иззати ташташ аз боми завол

می فتد در اوج عزت طشتش از بام زوال

Бар замин чун офтоби он кас ки доман ме кашад

بر زمین چون آفتاب آن کس که دامن می کشد

Дидае каз серумаи тавҳид равшан гашта аст

دیده ای کز سرمه توحید روشن گشته است

Аз сар ҳар хор , нози нахл эмин ме кашад

از سر هر خار، ناز نخل ایمن می کشد

Зер шамшераст соиби ҷояш аз гарданкашӣ

زیر شمشیرست صائب جایش از گردنکشی

Аз хати фармони сабки мағзӣ ки гардан ме кашад

از خط فرمان سبک مغزی که گردن می کشد