Сару болои ту фарёд аз лаб ҷӯ ме кашад

سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشد

Обро бар хок аз рафтор дилҷӯ ме кашад

آب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد

Бар сар маҷнӯн намеояд дигар Лайлии зи ноз

بر سر مجنون نمی‌آید دگر لیلی ز ناز

Гардани беҳудае аз давр оҳӯ ме кашад

گردن بیهوده‌ای از دور آهو می‌کشد

Дида ҳаркас нашуд ҳайрони дарин ибрати саро

دیده هرکس نشد حیران درین عبرت‌سرا

Аз сабки сангии гаронӣ чун тарозу ме кашад

از سبک‌سنگی گرانی چون ترازو می‌کشد

Бештар аз тӯл чун мораст арзи роҳи ту

بیشتر از طول چون مارست عرض راه تو

Мастии ғифлати туро аз бас ба ҳрсў ме кашад

مستی غفلت ترا از بس به هرسو می‌کشد

Соиби моҳи нур дар дилбарӣ гарчи тоқ афтод ( ҳ )

صائب ماه نور در دلبری گرچه طاق افتاد(ه)

Бар замини хати пеши он миҳроб абрӯ ме кашад

بر زمین خط پیش آن محراب ابرو می‌کشد