Ҳасрат аз минқор хӯн олуд булбул ме чакад

حسرت از منقار خون‌آلود بلبل می‌چکد

Покдомонӣ чун шабнам аз рух гул ме чакад

پاکدامانی چون شبنم از رخ گل می‌چکد

Обу ранги гулистони ҳасан афзӯн ме шавад

آب و رنگ گلستان حسن افزون می‌شود

Ҳар қадари хӯн беш аз теғ тағофул ме чакад

هر قدر خون بیش از تیغ تغافل می‌چکد

Гар насиб хор мегардад гуноҳ қисмат аст

گر نصیب خار می‌گردد گناه قسمت است

Ашки шабнам дар ҳавои доман гул ме чакад

اشک شبنم در هوای دامن گل می‌چکد

Нисбати он турраи шодоб бо сунбул хатост

نسبت آن طره شاداب با سنبل خطاست

Об кӣ дар печу тоб аз зулф сунбул мечакад ?

آب کی در پیچ و تاب از زلف سنبل می‌چکد؟

Ҳайрати саршор , собит мекунад сайёра ро

حیرت سرشار، ثابت می‌کند سیاره را

Чун арақ аз рӯй соқӣ бетаъаммул ме чакад

چون عرق از روی ساقی بی‌تأمل می‌چکد

Ончӣ аз гирои он зулфу кокул дида ам

آنچه از گیرایی آن زلف و کاکل دیده‌ام

Хӯни дил кӣ бар замин зон зулф ва кокул мечакад ?

خون دل کی بر زمین زآن زلف و کاکل می‌چکد؟

Зери тоқи осмонҳо ҷои хоб амн нест

زیر طاق آسمان‌ها جای خواب امن نیست

Бими сайли навбаҳор аз соя пул ме чакад

بیم سیل نوبهار از سایه پل می‌چکد

Васма бар абрӯии талхи оннигор тундху

وسمه بر ابروی تلخ آن نگار تندخو

Заҳр хунхорӣаст каз теғ тағофул ме чакад

زهر خونخواری است کز تیغ تغافل می‌چکد

Зуд хоҳад дасти гулчинро гирифтан дар нигор

زود خواهد دست گلچین را گرفتن در نگار

Лолаҳои хӯн ки аз минқор булбул ме чакад

لاله‌های خون که از منقار بلبل می‌چکد

Аз арақ ҳрдм диҳад шаҳрӣ ба тӯфони чеҳра аш

از عرق هر دم دهد شهری به طوفان چهره‌اش

Шабнамигар вақти субҳ аз чеҳра гул ме чакад

شبنمی گر وقت صبح از چهرهٔ گل می‌چکد

Бо ту кули ташнагонрогар буд байъати дуруст

با تو کلِ تشنگان را گر بود بیعت درست

Оби Хизр аз панҷаи хушк таваккул ме чакад

آب خضر از پنجهٔ خشک توکل می‌چکد

Соиб аз калаки сухани пардози мо дар оташ аст

صائب از کلک سخن‌پرداز ما در آتش است

Хӯни гармӣ каз сари минқор булбул ме чакад

خون گرمی کز سر منقار بلبل می‌چکد