Шамъ равшан шуд чу ашк аз дида бино фишонд

شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند

Хӯшае бардошт ҳар каси донае ӣнҷо фишонд

خوشه ای برداشت هر کس دانه ای اینجا فشاند

Аз таҷарруд чун масеҳои ҳеҷ кас нуқсон накард

از تجرد چون مسیحا هیچ کس نقصان نکرد

Панҷа хуршед шуд дастӣ ки бар дунё фишонд

پنجه خورشید شد دستی که بر دنیا فشاند

Аз баҳорони халъати сари сабзӣ ҷовид ёфт

از بهاران خلعت سر سبزی جاوید یافت

Ҳар ки доман бар самар чун сарв аз истиғно фишонд

هر که دامن بر ثمر چون سرو از استغنا فشاند

То напайвастам ба теғи ёр , ҷон софӣ нашуд

تا نپیوستم به تیغ یار، جان صافی نشد

Гирди роҳ аз домани худ сайл дар дрёФшонд

گرد راه از دامن خود سیل در دریافشاند

Чашми мо ҷузи ҳасрати хушк аз висол ӯ набард

چشم ما جز حسرت خشک از وصال او نبرد

Ҳар чаҳ аз дарё гирифт ин абр бар дрёФшонд

هر چه از دریا گرفت این ابر بر دریافشاند

Барқи ъолмсўзи моро шҳпр парвоз дод

برق عالمسوز ما را شهپر پرواز داد

Он ки хор аз душманӣ дар раҳгузор мо фишонд

آن که خار از دشمنی در رهگذار ما فشاند

Ҳосили абр аз замини шӯр , ашк талх шуд

حاصل ابر از زمین شور، اشک تلخ شد

Ин сазои он ки тухми хешро биҷоФшонд

این سزای آن که تخم خویش را بیجافشاند

Нест азлати монеъи кулуфт ки дасти рӯзгор

نیست عزلت مانع کلفت که دست روزگار

Бар гуҳари гирди ятемӣ дар дили дрёФшонд

بر گهر گرد یتیمی در دل دریافشاند

Аз барӯмандии дили савдоеи мо фориғ аст

از برومندی دل سودایی ما فارغ است

Тухми моро сӯхти ишқи он гоҳ бар сҳроФшонд

تخم ما را سوخت عشق آن گاه بر صحرافشاند

Қисмат одам шуд аз рӯзи азали срҷўши файз

قسمت آدم شد از روز ازل سرجوش فیض

Ҷоми аввалро ба хоки он соқӣ раъно фишонд

جام اول را به خاک آن ساقی رعنا فشاند

Чун гуҳар дорад ҳамон гирди ятемӣ бар ҷабин

چون گهر دارد همان گرد یتیمی بر جبین

Гарчи соиб аз раги абри қалам дарё фишонд

گرچه صائب از رگ ابر قلم دریا فشاند