Аз маломатгар наяндешад дили аФгори мо

از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما

Шӯри маҳшари ханда Кебекӣаст дар кҳсори мо

شور محشر خنده کبکی است در کهسار ما

Аз насими навбаҳорони мағзҳо ошуфта шуд

از نسیم نوبهاران مغزها آشفته شد

Гул накард ошуфтагӣ аз гӯшаи дастори мо

گل نکرد آشفتگی از گوشه دستار ما

Шеваи мо сахт ҷонон нест изҳори малол

شیوه ما سخت جانان نیست اظهار ملال

Лолаҳо бедоғ мерӯйанд аз кҳсори мо

لاله ها بی داغ می رویند از کهسار ما

Мо ба хӯни худ даҳони теша ширин ме кунем

ما به خون خود دهان تیشه شیرین می کنیم

Талх нанишинад абаси маъшӯқи ширини кори мо

تلخ ننشیند عبث معشوق شیرین کار ما

Ғунчаҳои сар ба меҳри гулистони роз ро

غنچه های سر به مهر گلستان راز را

Нома вокрдаҳ донад дидаи бедори мо

نامه واکرده داند دیده بیدار ما

Ҷабҳа май хорад ба нохуни шер хоб олуд ро

جبهه می خارد به ناخن شیر خواب آلود را

Он ки ковуш мекунад бо синаи аФгори мо

آن که کاوش می کند با سینه افگار ما

Мағз диндорӣаст он куфрӣ ки мо хуш карда ем

مغز دینداری است آن کفری که ما خوش کرده ایم

Сбҳаҳро дар дил саросар меравад зуннори мо

سبحه را در دل سراسر می رود زنار ما

Гарчи аз хокем , дар ҷунбиш гронҷон нестем

گرچه از خاکیم، در جنبش گرانجان نیستیم

Барг коҳӣ мешавад болу пари девори мо

برگ کاهی می شود بال و پر دیوار ما

Дар шикасти нохуни худ даст бар ме оварад

در شکست ناخن خود دست بر می آورد

Он ки мехоҳад ки бигушоед гиреҳ аз кори мо

آن که می خواهد که بگشاید گره از کار ما

Кӯ май талхӣ ки то бӯяш наад по дар рикоб

کو می تلخی که تا بویش نهد پا در رکاب

Чун кафи дарёи парешон рӯ шавад дастори мо

چون کف دریا پریشان رو شود دستار ما

Ҳеҷ раҳи соиб ба ҳақи наздиктар аз дард нест

هیچ ره صائب به حق نزدیک تر از درد نیست

Аз табибон мекунад парҳез азон бемори мо

از طبیبان می کند پرهیز ازان بیمار ما