Ҳар ки болу пар чу сарв аз ҳиммат воло кунад

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند

Сайр бо астодгӣ дар олам боло кунад

سیر با استادگی در عالم بالا کند

Аз дили пурхӯн буд дар гиряи чашми ман далер

از دل پرخون بود در گریه چشم من دلیر

Дахли дарёи абрро дар харҷ бепарво кунад

دخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

Кор чун афтод ширин , корфармо ме шавад

کار چون افتاد شیرین، کارفرما می شود

Тешаи Фарҳод мумкин нест сар боло кунад

تیشه فرهاد ممکن نیست سر بالا کند

ДрФшондн гар кунад тақсир аз дун ҳимматӣ аст

درفشاندن گر کند تقصیر از دون همتی است

Ҳар ки эҳсони ҳамчуи абр аз кӣса дарё кунад

هر که احسان همچو ابر از کیسه دریا کند

Манъ дилҳои дунем аз нола кардан мушкил аст

منع دلهای دونیم از ناله کردن مشکل است

Шқи забони хомаи лаби бастаро гуё кунад

شق زبان خامه لب بسته را گویا کند

намекунад ёди гронҷонони сабк чун барги коҳ

می کند یاد گرانجانان سبک چون برگ کاه

Қоф агар гоҳе гаронӣ бар дил анқо кунад

قاف اگر گاهی گرانی بر دل عنقا کند

наметавонад кард бар гардани фарозони сарварӣ

می تواند کرد بر گردن فرازان سروری

Ҳар ки дар ҳангоми резиши ханда чун мино кунад

هر که در هنگام ریزش خنده چون مینا کند

Нест айби хеш дидани кор ҳар нодида Эй

نیست عیب خویش دیدن کار هر نادیده ای

Серумаи тавфиқ то чашм киро бино кунад

سرمه توفیق تا چشم که را بینا کند

Ин дами гармӣ ки ман аз чарби нармӣ дида ам

این دم گرمی که من از چرب نرمی دیده ام

Нахл мумин метавонад реша дар хоро кунад

نخل مومین می تواند ریشه در خارا کند

Шаҳр зиндон мешавад соиб ба чашми ваҳшатам

شهر زندان می شود صائب به چشم وحشتم

Гирдбодӣ чун нафасро рост дар саҳро кунад

گردبادی چون نفس را راست در صحرا کند