Пеши абри навбаҳорон чун садафи лаб во кунад

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کند

Шӯри ғайрати зиндагиро талх бар дарё кунад

شور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند

Зуди оламро кунад зангор дар чашмаши сиёҳ

زود عالم را کند زنگار در چشمش سیاه

Ҳар ки чун ойӣнаи айби халқро пайдо кунад

هر که چون آیینه عیب خلق را پیدا کند

намедиҳад дод саросар , дашти паймои ҷунун

می دهد داد سراسر، دشت پیمای جنون

Гар ғубори хотирамро доман саҳро кунад

گر غبار خاطرم را دامن صحرا کند

намекунад таъсир дар дилҳои сангини ашку оҳ

می کند تأثیر در دلهای سنگین اشک و آه

Обу оташи ҷои худ дар сангу оҳан во кунад

آب و آتش جای خود در سنگ و آهن وا کند

Нест майдони ҷунуни мо ҷаҳони танг ро

نیست میدان جنون ما جهان تنگ را

Киштии тӯфонии мо рақс дар дарё кунад

کشتی طوفانی ما رقص در دریا کند

Шоҳиди ойӣнаи рухсории дарин бозор нест

شاهد آیینه رخساری درین بازار نیست

Тӯтии моро магари завқи сухан гуё кунад

طوطی ما را مگر ذوق سخن گویا کند

Сарви сртопои зтўқ қамарён гаштааст чашм

سرو سرتاپا زطوق قمریان گشته است چشم

То магари назораи он қомат раъно кунад

تا مگر نظاره آن قامت رعنا کند

Лола зорӣ шуд ба чашми ман ҷаҳон аз нури ишқ

لاله زاری شد به چشم من جهان از نور عشق

Кимиёии шуълаи хасро оташин симо кунад

کیمیای شعله خس را آتشین سیما کند

Бо ман расво чаҳ созад пардаи сӯзӣҳои ҳасан ?

با من رسوا چه سازد پرده سوزیهای حسن؟

Содаи лавҳи он кас ки хоҳад машкро расво кунад

ساده لوح آن کس که خواهد مشک را رسوا کند

Шамъ кофурӣ фурӯзад пеши роҳи ҷони ман

شمع کافوری فروزد پیش راه جان من

Чун ба қасди куштани ман остин боло кунад

چون به قصد کشتن من آستین بالا کند

Гуфтам аз хати раҳм ӯ афзӯн шавад , ғофил ки хат

گفتم از خط رحم او افزون شود، غافل که خط

Ҷавҳари дигари фузун бар теғ истиғно кунад

جوهر دیگر فزون بر تیغ استغنا کند

То нафасро рост созад булбули оташи забон

تا نفس را راست سازد بلبل آتش زبان

Калак соиб метавонад сад ғазал иншо кунад

کلک صائب می تواند صد غزل انشا کند