Оҳ азон рӯзӣ ки ошиқи шикваро срўо кунад
آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کند
Меҳр бардорад злби девони маҳшар во кунад
مهر بردارد ز لب دیوان محشر وا کند
Гули дарин гулзор май резади зостғно ба хок
گل درین گلزار می‌ریزد ز استغنا به خاک
Номаи моро ки аз боли кабӯтар во кунад ?
نامهٔ ما را که از بال کبوتر وا کند؟
наме тавон зери фалаки оҳӣ ба ком дил кашид
می‌توان زیر فلک آهی به کام دل کشید
Бол агар дар байзаи фӯлод , ҷавҳар во кунад
بال اگر در بیضه فولاد، جوهر وا کند
Бар шикваи дили фалак дар ғунча хусбӣ танг буд
بر شکوه دل فلک در غنچه خسبی تنگ بود
Оҳ азон рӯзӣ ки ин симурғи шҳпр во кунад
آه ازان روزی که این سیمرغ شهپر وا کند
Фарди шабро гарчи аз машқ гунаҳ кардам сиёҳ
فرد شب را گرچه از مشق گنه کردم سیاه
Мади оҳӣ май кашам чун субҳи дафтар во кунад
مد آهی می‌کشم چون صبح دفتر وا کند
Гавҳари дил то буд дар қайди тан носуфта аст
گوهر دل تا بود در قید تن ناسفته است
Аз садафи берун чу ояд чашми гавҳар во кунад
از صدف بیرون چو آید چشم گوهر وا کند
Ман гирифтам баҳри сар то по шавад нохуни змўҷ
من گرفتم بحر سر تا پا شود ناخن ز موج
Нест мумкини уқдае аз кори гавҳар во кунад
نیست ممکن عقده‌ای از کار گوهر وا کند
Корвони шавқ ҳайҳотаст аз ҳам бугсалад
کاروان شوق هیهات است از هم بگسلد
Мавҷ дар ҳар ҷунбишии оғӯши дигар во кунад
موج در هر جنبشی آغوش دیگر وا کند
Ҳар тарафи мӯрии каманди ҷазбае чин карда аст
هر طرف موری کمند جذبه‌ای چین کرده است
Дар Нитсаатон чун миёни хеши шукр во кунад ?
در نیستان چون میان خویش شکر وا کند؟
Дастгоҳи шиква мо нест ин ғмхонаҳ ро
دستگاه شکوهٔ ما نیست این غمخانه را
Дили магари ин бор дар саҳрои маҳшар во кунад
دل مگر این بار در صحرای محشر وا کند
Зин ҷаҳон нагушӯд кори дил , магари ин уқда ро
زین جهان نگشود کار دل، مگر این عقده را
Нохуни моҳи наву дандони ахтар во кунад
ناخن ماه نو و دندان اختر وا کند
Шуд зхти сабз , лаъли ёри соҳиби дастгоҳ
شد ز خط سبز، لعل یار صاحب دستگاه
Боли парвозии магар аз авҷ , шҳпр во кунад
بال پروازی مگر از اوج، شهپر وا کند
Шавқи олами гирд дар ҷое намегирад қарор
شوق عالم گرد در جایی نمی‌گیرد قرار
Абр ҳар дами бол дар саҳрои дигар во кунад
ابر هر دم بال در صحرای دیگر وا کند
Ҳасани олами сӯзро дӯди сапандӣ лозим аст
حسن عالم سوز را دود سپندی لازم است
Чашм ҳайҳотаст дар базми ту миҷмар во кунад
چشم هیهات است در بزم تو مجمر وا کند
Шикваи дилро ба оҳи сарди соиб май барам
شکوه دل را به آه سرد صائب می‌برم
Ғунча дар пеши насими субҳи дафтар во кунад
غنچه در پیش نسیم صبح دفتر وا کند