Зулфи мишкӣнати даҳони шонаи пар анбар кунад

زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کند

Серумаи хомӯшро чашмати забон овар кунад

سرمه خاموش را چشمت زبان آور کند

Он ки мегуяд қиёмат бар наме хезад , куҷост ?

آن که می گوید قیامت بر نمی خیزد، کجاست؟

То дар он мижгони тамошои саф маҳшар кунад

تا در آن مژگان تماشای صف محشر کند

Иштиёқи сафҳаи рухсори шабнами зеб ӯ

اشتیاق صفحه رخسار شبنم زیب او

Домани гулро ба шабнами оташин бистар кунад

دامن گل را به شبنم آتشین بستر کند

Аз адолат нест афкандан дар оташи рӯзи ҳашар

از عدالت نیست افکندن در آتش روز حشر

Авди хомиро ки хӯн дар дида миҷмар кунад

عود خامی را که خون در دیده مجمر کند

Синаи худ олимӣ чун субҳ сайқал дода анд

سینه خود عالمی چون صبح صیقل داده اند

Офтоби маърифат то аз куҷои сар бар кунад

آفتاب معرفت تا از کجا سر بر کند

Ранҷ борӣкаст ҷонро қисмат аз тани парварон

رنج باریک است جان را قسمت از تن پروران

Чарбии паҳлавии гавҳари риштаро лоғар кунад

چربی پهلوی گوهر رشته را لاغر کند

Ҷон ба кӯшиш барнаме ояд зи зиндони ҷаҳот

جان به کوشش برنمی آید ز زندان جهات

Рахна ҳайҳотаст зӯри нақш дар шшдр кунад

رخنه هیهات است زور نقش در ششدر کند

Бас ки бастааст осмони сифлаи киштиро ба хушк

بس که بسته است آسمان سفله کشتی را به خشک

Дидани хуршед мумкин нест чашмӣ тар кунад

دیدن خورشید ممکن نیست چشمی تر کند

Оташи ғайрат саросар меравад дар ҷони Хизр

آتش غیرت سراسر می رود در جان خضر

То мабод аз чашмаи ҳайвон касе лаб тар кунад

تا مباد از چشمه حیوان کسی لب تر کند

Чун нагардад қолаб бе ҷони дили тани парварон ?

چون نگردد قالب بی جان دل تن پروران؟

Коса чун афтод фарбеҳи кӣсаро лоғар кунад

کاسه چون افتاد فربه کیسه را لاغر کند

Аз нигоҳи талхи соиби заҳр май резам бар ӯ

از نگاه تلخ صائب زهر می ریزم بر او

Дояи бидрд дар шерам агар шукр кунад

دایه بیدرد در شیرم اگر شکر کند