Ҷилвае сркн ки хӯн аз чашми булбул сар кунад

جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کند

Ашки шабнам беҳиҷоб аз дидаи гул сар кунад

اشک شبنم بی حجاب از دیده گل سر کند

наме тавон бар тирборони маломат сабр кард

می توان بر تیرباران ملامت صبر کرد

Кӯи ҷгрдорӣ ки бо теғи тағофул сар кунад ?

کو جگرداری که با تیغ تغافل سر کند؟

Пардаи худ пеш ҳар ношстаҳ рӯ натавон дарид

پرده خود پیش هر ناشسته رو نتوان درید

Булбули мо гиряро дар домани гул сар кунад

بلبل ما گریه را در دامن گل سر کند

намедиҳад ёд аз саводи ҳинди фили маст ро

می دهد یاد از سواد هند فیل مست را

Пеши дил ҳар каси ҳадиси зулф ва кокул сараканд

پیش دل هر کس حدیث زلف و کاکل سرکند

Лангари битобӣ дарё намегардад гуҳар

لنگر بیتابی دریا نمی گردد گهر

Ишқ ҳайҳотаст бо сабру таҳаммул сар кунад

عشق هیهات است با صبر و تحمل سر کند

Хираи чашмии байн ки пеши оризи гулранг ӯ

خیره چشمی بین که پیش عارض گلرنگ او

Шабнами нодида , ҳарф аз дафтар гул сараканд

شبنم نادیده، حرف از دفتر گل سرکند

наме тавон дар пардаи шаби ҳоли худ бепарда гуфт

می توان در پرده شب حال خود بی پرده گفت

Сабр он дорам ки хат зон рӯй чун гул сар кунад

صبر آن دارم که خط زان روی چون گل سر کند

Фитнаҳо зери сари теғи забон хобида аст

فتنه ها زیر سر تیغ زبان خوابیده است

Вой бар он кас ки ҳарфӣ бетаъаммул сар кунад

وای بر آن کس که حرفی بی تأمل سر کند

Хизрро аз лавҳи дил чун занг мебояд задуд

خضر را از لوح دل چون زنگ می باید زدود

Ҳар ки хоҳад роҳи саҳрои таваккул сар кунад

هر که خواهد راه صحرای توکل سر کند

Пеши девонҳои соиби булбули рангини сухан

پیش دیوانهای صائب بلبل رنگین سخن

Шарми бодашгар сухан аз дафтари гул сар кунад

شرم بادش گر سخن از دفتر گل سر کند