Пунба доман мекашад аз доғи марҳами сӯзи мо

پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ما

Сина май дуздади насим аз боғи шабнами сӯзи мо

سینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما

Дар биёбонем ва аз шавқи тавофи каъбаи сӯхт

در بیابانیم و از شوق طواف کعبه سوخت

Боли мурғони ҳарамро оҳи замзами сӯзи мо

بال مرغان حرم را آه زمزم سوز ما

Як ҷаҳон бедардро дар ҳалқа мотам кашад

یک جهان بی درد را در حلقه ماتم کشد

Чун кунад гесуи парешони оҳи мотами сӯзи мо

چون کند گیسو پریشان آه ماتم سوز ما

Судаи алмос бо он ҷавҳари зотӣ ки ҳаст

سوده الماس با آن جوهر ذاتی که هست

Теғи натавонад шудан бо захми марҳами сӯзи мо

تیغ نتواند شدن با زخم مرهم سوز ما

Бо чароғи таври сар аз як гиребон бар зада аст

با چراغ طور سر از یک گریبان بر زده است

Лолаи шабнами гудози оҳи олами сӯзи мо

لاله شبنم گداز آه عالم سوز ما

Доғи мо соиби зи шамъи тавр равшан гашта аст

داغ ما صائب ز شمع طور روشن گشته است

Кӣ ба як тӯфон ва сад тӯфон шавад кам сӯзи мо ?

کی به یک طوفان و صد طوفان شود کم سوز ما؟