Ҳаркии он лаб ҳои мегаванро тамошо ме кунад

هرکه آن لب‌های میگون را تماشا می‌کند

Чашм май пӯшади зи ҳайронии даҳан во ме кунад

چشم می‌پوشد ز حیرانی دهن وا می‌کند

Аз нигоҳӣ медиҳад ҷони чашм ӯ ушшоқ ро

از نگاهی می‌دهد جان چشم او عشاق را

Наргиси бемори ӣнҷои кор исо ме кунад

نرگس بیمار اینجا کار عیسی می‌کند

Рӯй отшноки хӯни бӯса май орад ба ҷӯш

روی آتشناک خون بوسه می‌آرد به جوش

Ҷилваи мастонаи ҳашар орзӯҳо ме кунад

جلوه مستانه حشر آرزوها می‌کند

Бе ҳиҷобии орзӯро мекунад мутлақи Аннан

بی‌حجابی آرزو را می‌کند مطلق عنان

Хандаи гули дасти гулчинро ба худ во ме кунад

خنده گل دست گلچین را به خود وا می‌کند

Ин қадари таъҷил дар дилсӯзии ошиқ чаро ?

این قدر تعجیل در دلسوزی عاشق چرا؟

Беш азин бо чӯби хушки оташ мудоро ме кунад

بیش ازین با چوب خشک آتش مدارا می‌کند

Чун гул аз хамёзаи оғӯш май резади зи ҳам

چون گل از خمیازه آغوش می‌ریزد ز هم

Ҳаркии он сарви хиромонро тамошо ме кунад

هرکه آن سرو خرامان را تماشا می‌کند

Аз суроҳеи гирд нон дорад касеро дар назар

از صراحی گرد نان دارد کسی را در نظر

Шохи гули дастӣ ки дар гулзор боло ме кунад

شاخ گل دستی که در گلزار بالا می‌کند

Он ки рӯ дар хилвати ойӣна танҳо карда аст

آن که رو در خلوت آیینه تنها کرده است

Кош медонист танҳоӣ чаҳ бо мо ме кунад

کاش می‌دانست تنهایی چه با ما می‌کند

Кӯҳи ғам бар синаи ман абр раҳмат ме шавад

کوه غم بر سینه من ابر رحمت می‌شود

Дар дили ман доғи кори чашм бино ме кунад

در دل من داغ کار چشم بینا می‌کند

Ҳар сари хорӣ чу маҷнӯни гарданӣ афрохта аст

هر سر خاری چو مجنون گردنی افراخته است

Ноқаи Лайлии магари оҳанг саҳро мекунад ?

ناقه لیلی مگر آهنگ صحرا می‌کند؟

Соиби ин ҳасан ба сомонӣ ки ман дидам аз ӯ

صائب این حسن به سامانی که من دیدم از او

Дидаи ойӣнаро сайр аз тамошо ме кунад

دیده آیینه را سیر از تماشا می‌کند