Дил дар он зулфи зираи сони ҷои худ во ме кунад

دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کند

Шаст чун софаст пайкони ҷонии худ во ме кунад

شست چون صاف است پیکان جانی خود وا می کند

Мӯшикофони зуд дар дилҳо тасарруф ме кунанд

موشکافان زود در دلها تصرف می کنند

Шона дар зулфи парешони ҷои худ во ме кунад

شانه در زلف پریشان جای خود وا می کند

Тӯтӣ аз ширини забонии муҳаррам ойӣна шуд

طوطی از شیرین زبانی محرم آیینه شد

Дар дили оҳани схндони ҷои худ во ме кунад

در دل آهن سخندان جای خود وا می کند

Шуд хроботии гул аз рӯй кушоди хештан

شد خراباتی گل از روی گشاد خویشتن

Бӯса дар лабҳои хандони ҷои худ во ме кунад

بوسه در لبهای خندان جای خود وا می کند

Рӯй шарм олуд дар гулзори ҷинат муҳаррам аст

روی شرم آلود در گلزار جنت محرم است

Гул дар он чоки гиребони ҷои худ во ме кунад

گل در آن چاک گریبان جای خود وا می کند

Нохун ҷавҳар шавад дар байзаи фӯлоди банд

ناخن جوهر شود در بیضه فولاد بند

Дар дили он хат чу райҳони ҷои худ во ме кунад

در دل آن خط چو ریحان جای خود وا می کند

Аз ҳаво гиранд чашми покро симин барон

از هوا گیرند چشم پاک را سیمین بران

Шабнами мо дар гулистони ҷои худ во ме кунад

شبنم ما در گلستان جای خود وا می کند

Ҳарфи равшани гавҳарон ҳаргиз науфтад бар замин

حرف روشن گوهران هرگز نیفتد بر زمین

Дар садафҳо ашки Нитсаон ҷои худ во ме кунад

در صدفها اشک نیسان جای خود وا می کند

Аз сухани охир ба давлат мерасанд аҳли сухан

از سخن آخر به دولت می رسند اهل سخن

Мӯр дар дасти сулаймони ҷои худ во ме кунад

مور در دست سلیمان جای خود وا می کند

Давр бошӣ нест ҳоҷати қаҳрамони ишқ ро

دور باشی نیست حاجت قهرمان عشق را

Барқи соиб дар Нитсаатон ҷои худ во ме кунад

برق صائب در نیستان جای خود وا می کند