То хироми қомат ӯ барад аз сари ҳуши мо

تا خرام قامت او برد از سر هوش ما

Пушт бар девор чун миҳроб монад оғӯши мо

پشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما

Омадӣ эй ишқу оташ дар салоҳ мо задӣ

آمدی ای عشق و آتش در صلاح ما زدی

Хуб кардӣ , пинае буд ин радо бар дӯши мо

خوب کردی، پینه ای بود این ردا بر دوش ما

Ҷавҳари моро май лаълӣ намоён ме кунад

جوهر ما را می لعلی نمایان می کند

намешавад аз бодаи афзӯни обу ранги ҳуши мо

می شود از باده افزون آب و رنگ هوش ما

Ҷоми мо дар парда дорад нағмаҳои ҷонгдоз

جام ما در پرده دارد نغمه های جانگداز

Дасти худ кӯтоҳ доред аз лаби хомӯши мо

دست خود کوتاه دارید از لب خاموش ما

Наъра мо мекунад меҳр хамӯширо сапанд

نعره ما می کند مهر خموشی را سپند

Хишти хамро дар фалохан мегузорад ҷӯши мо

خشت خم را در فلاخن می گذارد جوش ما

Пштбонӣ чун сабу дорем дар дайри Муғон

پشتبانی چون سبو داریم در دیر مغان

Гӯ мазан дасти навозиши осмон бар дӯши мо

گو مزن دست نوازش آسمان بر دوش ما

Нестии соиби ҳарифи доғҳои синаи сӯз

نیستی صائب حریف داغ های سینه سوز

Дасти худ кӯтоҳи дор аз синаи пурҷӯши мо

دست خود کوتاه دار از سینه پرجوش ما