Гар чунин он чашми ҷодӯи рахна дар дил ме кунад

گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کند

Аз дилам ҳар рахнаеро чоҳ Бобул ме кунад

از دلم هر رخنه‌ای را چاه بابل می‌کند

Бас ки меояд ба ноз аз чашм ӯ беруни нигоҳ

بس که می‌آید به ناز از چشم او بیرون نگاه

Чанд ҷо то хонаи ойӣна манзил мекунад !

چند جا تا خانه آیینه منزل می‌کند!

Чун тавонад дил ба поёни баради роҳи зулфро ?

چون تواند دل به پایان برد راه زلف را؟

Кин раҳи пурпечу хами кор слосл ме кунад

کاین ره پرپیچ و خم کار سلاسل می‌کند

Чун кашами оҳ аз ҷигар , каз бими хуии нозукаш

چون کشم آه از جگر، کز بیم خوی نازکش

Шамъи дӯди худ гиреҳ чун лола дар дил ме кунад

شمع دود خود گره چون لاله در دل می‌کند

намедиҳад аз ҳасани оламгири маҷнӯнро хабар

می‌دهد از حسن عالمگیر مجنون را خبر

Ин ки Лайлӣ ҳар нафаси тағйир маҳмил ме кунад

این که لیلی هر نفس تغییر محمل می‌کند

Дидани ойӣнаро бар тоқ нисён ме наҳй

دیدن آیینه را بر طاق نسیان می‌نهی

Гар бадонеи шавқи дидорат чаҳ бо дил ме кунад

گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می‌کند

Ҳифзи об рӯй хоҳиш кун ки гардуни хасис

حفظ آب روی خواهش کن که گردون خسیس

Нони худротар ба об рӯй соил ме кунад

نان خود را تر به آب روی سایل می‌کند

Соликонро суҳбати тани парварони санг раҳ аст

سالکان را صحبت تن‌پروران سنگ ره است

Сайлро ин хокҳои мурда коҳил ме кунад

سیل را این خاک‌های مرده کاهل می‌کند

намекунад умр мؤбд ҳастӣ даҳ рӯза ро

می‌کند عمر مؤبد هستی ده‌روزه را

Ҳаркии ҷони соиби нисори теғ қотил ме кунад

هرکه جان صائب نثار تیغ قاتل می‌کند