Гар ҷилои ойӣнаҳои тираро нам ме кунад
گر جلا آیینه‌های تیره را نم می‌کند
Ошиқонро ҳам май гулранг хуррам ме кунад
عاشقان را هم می گلرنگ خرم می‌کند
намекунад дар сахти рӯйони суҳбати некони асар
می‌کند در سخت‌رویان صحبت نیکان اثر
Сангро Фарҳоди ширини кор , одам ме кунад
سنگ را فرهاد شیرین کار، آدم می‌کند
намекунад бегонаи ваҳшати ошноёнро зи ҳам
می‌کند بیگانه وحشت آشنایان را ز هم
Чашми шӯх аз сояи мижгони худ Ром ме кунад
چشم شوخ از سایه مژگان خود رم می‌کند
Дар гулистони ҷилваи мастонаи он шохи гул
در گلستان جلوه مستانه آن شاخ گل
Сарвро дар чашми қамарии нахл мотам ме кунад
سرو را در چشم قمری نخل ماتم می‌کند
намекунад ҷо дар дили маъшӯқи печу тоби ишқ
می‌کند جا در دل معشوق پیچ و تاب عشق
Решаи ҷавҳар дар дили фӯлод муҳкам ме кунад
ریشه جوهر در دل فولاد محکم می‌کند
Дар замир хок хоҳам ғӯта чун қорун задан
در ضمیر خاک خواهم غوطه چون قارون زدن
Гар чунин пушти марои бори гунаҳ хам ме кунад
گر چنین پشت مرا بار گنه خم می‌کند
Зиндагии хоҳӣ , хамӯшӣ пеша худ кун ки шамъ
زندگی خواهی، خموشی پیشه خود کن که شمع
Умри худро аз забони оташин кам ме кунад
عمر خود را از زبان آتشین کم می‌کند
намешаванд аз гарми хӯнии дӯсти соиби душманон
می‌شوند از گرم‌خونی دوست صائب دشمنان
Кори равған дар чароғи лола шабнам ме кунад
کار روغن در چراغ لاله شبنم می‌کند