Фикри ҷамъияти абаси дилро парешон ме кунад

فکر جمعیت عبث دل را پریشان می‌کند

Он ки сар додааст моро фикр сомон ме кунад

آن که سر داده است ما را فکر سامان می‌کند

Нарм кун дилро ба оҳи оташин кин мушти хӯн

نرم کن دل را به آه آتشین کاین مشت خون

Сахт чун гардид , дар тани кор пайкон ме кунад

سخت چون گردید، در تن کار پیکان می‌کند

Ҳарки зад бар оташи хашми об , монанди халил

هرکه زد بر آتش خشم آب، مانند خلیل

Оташ сӯзандаро бар худ гулистон ме кунад

آتش سوزنده را بر خود گلستان می‌کند

намекунад аз роҳи эҳсони бандаи сад девона ро

می‌کند از راه احسان بنده صد دیوانه را

Кӯдаконро ҳар ки озод аз дабистон ме кунад

کودکان را هر که آزاد از دبستان می‌کند

Лиззати озодагии ёр бар ӯ бодои ҳаром

لذت آزادگی یار بر او بادا حرام

Бандаи худ халқро ҳаркас ба эҳсон ме кунад

بنده خود خلق را هرکس به احسان می‌کند

Харҷи абр аз кӣса дарёст , ҳайронам чаро

خرج ابر از کیسه دریاست، حیرانم چرا

Ин қадари астодгӣ бо ташна ҷонон ме кунад

این قدر استادگی با تشنه جانان می‌کند

Ғайрати оради хӯни баҳри поки гавҳарро ба ҷӯш

غیرت آرد خون بحر پاک گوهر را به جوش

Чун садафи лаби бози пеши абр Нитсаон ме кунад

چون صدف لب باز پیش ابر نیسان می‌کند

Дар чунин вақте ки май резади зи ҳам авроқи умр

در چنین وقتی که می‌ریزد ز هم اوراق عمر

Соиб аз ғифлати ҳамон тартиб девон ме кунад

صائب از غفلت همان ترتیب دیوان می‌کند