Дидаҳоро чеҳраи гулранг гулшан ме кунад

دیده‌ها را چهرهٔ گلرنگ گلشن می‌کند

Рӯй отшнок , шамъи кушта равшан ме кунад

روی آتشناک، شمع کشته روشن می‌کند

Беҳиҷобӣ бар фурӯғи ҳасан бод сарсараст

بی‌حجابی بر فروغ حسن باد صرصرست

Шарм , хӯбиро чароғи зер доман ме кунад

شرم، خوبی را چراغ زیر دامن می‌کند

Хонаи чашм Зулайхо шуд сифед аз интизор

خانه چشم زلیخا شد سفید از انتظار

Буии пероҳан ба канъони хона равшан ме кунад

بوی پیراهن به کنعان خانه روشن می‌کند

намешаванд аз грмхўнии ошно , бегонагон

می‌شوند از گرمخونی آشنا، بیگانگان

Бар чароғи лолаи шабнами кор равған ме кунад

بر چراغ لاله شبنم کار روغن می‌کند

Дардмандонро ҳисори оҳанӣ дар кор нест

دردمندان را حصار آهنی در کار نیست

Доғ чун пайваст бо ҳам , кор ҷавшан ме кунад

داغ چون پیوست با هم، کار جوشن می‌کند

Ғофиласт аз пой хоб олуд ман дар зери санг

غافل است از پای خواب‌آلود من در زیر سنگ

Он ки аз кӯяши марои таклиф рафтан ме кунад

آن که از کویش مرا تکلیف رفتن می‌کند

Саркашӣу нозро бар тоқ нисён ме наҳй

سرکشی و ناز را بر طاق نسیان می‌نهی

Гар хабари ёбӣ ки танҳоӣ чаҳ бо ман ме кунад

گر خبر یابی که تنهایی چه با من می‌کند

намедиҳад майдон ба сайли тундрав аз содагӣ

می‌دهد میدان به سیل تندرو از سادگی

Кӯтаҳи андешӣ ки ҳамворӣ ба душман ме кунад

کوته‌اندیشی که همواری به دشمن می‌کند

Дидаи борӣки байнро мешавад мӯеи ҳиҷоб

دیدهٔ باریک‌بین را می‌شود مویی حجاب

Риштаи оламро сияҳ дар чашм сӯзан ме кунад

رشته عالم را سیه در چشم سوزن می‌کند

Қомат хам мешавад монеъи з рафтани умр ро

قامت خم می‌شود مانع ز رفتن عمر را

Санг агар лангар дар оғӯш фалохан ме кунад

سنگ اگر لنگر در آغوش فلاخن می‌کند

намекунад бо аҳли дили соиби сипеҳри нилгун

می‌کند با اهل دل صائب سپهر نیلگون

Ончӣ бо ойӣнаи торик , гулхан ме кунад

آنچه با آیینه، تاریکْ گلخن می‌کند