Гар чунин нашаву намои он нахл мавзун ме кунад
گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می‌کند
Сарвро бори хиҷолати бед маҷнӯн ме кунад
سرو را بار خجالت بید مجنون می‌کند
Қурбу баъдӣ дар миёни ошиқ ва маъшӯқ нест
قرب و بعدی در میان عاشق و معشوق نیست
Қатраи сайри баҳр дар домон ҳомӯн ме кунад
قطره سیر بحر در دامان هامون می‌کند
Чорае гар ҳаст дарди ишқро , бечорагӣ аст
چاره‌ای گر هست درد عشق را، بیچارگی است
Ин гиреҳро нохуни тадбир афзӯн ме кунад
این گره را ناخن تدبیر افزون می‌کند
наметавонад аз дили мо хори ғам берун кашид
می‌تواند از دل ما خار غم بیرون کشید
Ҳаркии теғ аз панҷаи хуршед берун ме кунад
هرکه تیغ از پنجه خورشید بیرون می‌کند
Васли ҷои изтироби шавқ натавонад гирифт
وصل جای اضطراب شوق نتواند گرفت
Сайл дар оғӯши дарёи ёд ҳомӯн ме кунад
سیل در آغوش دریا یاد هامون می‌کند
Тоз захми мо ҷудо шуд ханҷар ӯ хӯн гирист
تاز زخم ما جدا شد خنجر او خون گریست
Чун фитад моҳӣ ба хушкии ёд Ҷайҳун ме кунад
چون فتد ماهی به خشکی یاد جیحون می‌کند
Нест ғайр аз дасти холии пардаи пӯшии сарв ро
نیست غیر از دست خالی پرده‌پوشی سرو را
Бесаранҷомӣ чаҳ бо ёрон мавзун мекунад !
بی‌سرانجامی چه با یاران موزون می‌کند!
Бебариро хотири озодае бояд чу сарв
بی‌بری را خاطر آزاده‌ای باید چو سرو
Тангдастии бедро фии улҳол маҷнӯн ме кунад
تنگدستی بید را فی‌الحال مجنون می‌کند
Чини абрӯи ошиқонро мекунад густох тар
چین ابرو عاشقان را می‌کند گستاخ‌تر
Хизр кӣ раҳро ғалат аз наъл ворун мекунад ?
خضر کی ره را غلط از نعل وارون می‌کند؟
Ҳарки мегуяд ба гардун аз гирифтории сухан
هرکه می‌گوید به گردون از گرفتاری سخن
Ҳалқаи дигар ба занҷири худ афзӯн ме кунад
حلقه دیگر به زنجیر خود افزون می‌کند
Андакӣ дорад хабар аз дарди арбоби сухан
اندکی دارد خبر از درد ارباب سخن
Ҳаркии соиби мисраӣ чун сарв мавзун ме кунад
هرکه صائب مصرعی چون سرو موزون می‌کند