Ғорати сабр аз дилами он оташин рӯ ме кунад

غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کند

Гармии хуршеди гулро муфлис бӯ ме кунад

گرمی خورشید گل را مفلس بو می‌کند

Чашми маҷнӯни бас ки аз ваҳшии нигоҳони пар шуда аст

چشم مجنون بس که از وحشی‌نگاهان پر شده است

Чашми Лайлиро хаёли чашм оҳӯ ме кунад

چشم لیلی را خیال چشم آهو می‌کند

Он ки чун шабнами зи гули болину бистари сохтӣ

آن که چون شبنم ز گل بالین و بستر ساختی

Ин замон чун ғунчаи болинро з зону ме кунад

این زمان چون غنچه بالین را ز زانو می‌کند

Чашми мигўнӣ ки ман зон бодаи паймо дида ам

چشم میگونی که من زان باده‌پیما دیده‌ام

Дард майро дар қадаҳи биҳуш дору ме кунад

درد می را در قدح بیهوش‌دارو می‌کند

Чун сабӯҳӣ карда дар гулшани даройии андалеб

چون صبوحی کرده در گلشن درآیی عندلیب

Хурдаи гулро сапанди он гул рӯ ме кунад

خرده گل را سپند آن گل رو می‌کند

Ҳарфи паҳлудор агар аз хати чунин сар ме занад

حرف پهلودار اگر از خط چنین سر می‌زند

Рафтаи рафтаи корро бо зулф икрў ме кунад

رفته‌رفته کار را با زلف یکرو می‌کند

Соиб аз бахти сиёҳ худ надорам шиква Эй

صائب از بخت سیاه خود ندارم شِکوه‌ای

Ҳарчӣ бо ман мекунад он хол ҳиндӯ ме кунад

هرچه با من می‌کند آن خال هندو می‌کند