Шарми ҳасани шӯхро кӣ парда созӣ мекунад ?
شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟
Барқ дар абри баҳорони теғ бозӣ ме кунад
برق در ابر بهاران تیغ‌بازی می‌کند
Ҳасанро равшангарӣ чун дидаҳои пок нест
حسن را روشنگری چون دیده‌های پاک نیست
Ашки шабнами домани гулро намозӣ ме кунад
اشک شبنم دامن گل را نمازی می‌کند
Нагзарад чун аз сиришки талхи ман доман фишон ?
نگذرد چون از سرشک تلخ من دامن‌فشان؟
Он ки бо оҳам чу зулфи хеш бозӣ ме кунад
آن که با آهم چو زلف خویش بازی می‌کند
То саги Лайлӣ ба маҷнӯн ошно гардӣда аст
تا سگ لیلی به مجنون آشنا گردیده است
Бар ғизолони ҳарами гардан фарозӣ ме кунад
بر غزالان حرم گردن‌فرازی می‌کند
Сода кун аз нақши лавҳи синаи худро ки субҳ
ساده کن از نقش لوح سینه خود را که صبح
Даст дар оғӯши меҳр аз покбозӣ ме кунад
دست در آغوش مهر از پاکبازی می‌کند
Қадари манзилро бёбонгрд медонад ки чист
قدر منزل را بیابانگرد می‌داند که چیست
Каъба кӣ ин ҷилва дар чашм ҳиҷозӣ мекунад ?
کعبه کی این جلوه در چشم حجازی می‌کند؟
Рӯй гарми давлати он касро ки аз ҷо май барад
روی گرم دولت آن کس را که از جا می‌برد
Чун сапандии дон каз оташ сарфарозӣ ме кунад
چون سپندی دان کز آتش سرفرازی می‌کند
Ҳасан ғофил нест аз дилҷӯеи афтодагон
حسن غافل نیست از دلجویی افتادگان
Сарви ман бо сояи худ ъшқбозӣ ме кунад
سرو من با سایه خود عشقبازی می‌کند
Май барам ғайрат ба моҳи нав ки бар хон сипеҳр
می‌برم غیرت به ماه نو که بر خوان سپهر
Хешро фарбеҳ барои ҷонгдозӣ ме кунад
خویش را فربه برای جانگدازی می‌کند
Меҳри хомӯшии забони шикваи моро набаст
مهر خاموشی زبان شکوه ما را نبست
Кӣ гиреҳи ин риштаро манъ аз дарозӣ мекунад ?
کی گره این رشته را منع از درازی می‌کند؟
Пардаи фонӯс агар парвонаро монеъ шавад
پرده فانوس اگر پروانه را مانع شود
Шамъи ман аз ашки худ парвона созӣ ме кунад
شمع من از اشک خود پروانه‌سازی می‌کند
Пеши дарёи чашми об аз чашма пул ме диҳад
پیش دریا چشم آب از چشمهٔ پل می‌دهد
Умри ҳаркаси сарф дар ишқ маҷозӣ ме кунад
عمر هرکس صرف در عشق مجازی می‌کند
Нест дарди ишқро соиб ба дармони эҳтиёҷ
نیست درد عشق را صائب به درمان احتیاج
Содаи лавҳи он кас ки моро чора созӣ ме кунад
ساده‌لوح آن کس که ما را چاره‌سازی می‌کند