Оҳӯонро дар каманд оварад чашми поки мо

آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما

Шуд чу маҷнӯни дидаи мо ҳалқаи фитроки мо

شد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما

Ҳиммати оҳи расои мо баланд афтода аст

همت آه رسای ما بلند افتاده است

Аз зибардастӣ ба соқи арши печади токи мо

از زبردستی به ساق عرش پیچد تاک ما

Чун садаф аз синаи софии қатраро гавҳар кунем

چون صدف از سینه صافی قطره را گوهر کنیم

Вақти тухмии хуш ки уфтад дар замини поки мо

وقت تخمی خوش که افتد در زمین پاک ما

Бар замин ҳар чанд нақш аз хоксорӣ баста ем

بر زمین هر چند نقش از خاکساری بسته ایم

Бокамоли саркашии гардун буд дар хоки мо

باکمال سرکشی گردون بود در خاک ما

Нотавононро забон шиква мебошад хамӯш

ناتوانان را زبان شکوه می باشد خموش

Барнамеи хезад ба оташи дӯд аз хошоки мо

برنمی خیزد به آتش دود از خاشاک ما

Чашм беЮсуф гушӯдан , аз назарбозон хатост

چشم بی یوسف گشودن، از نظربازان خطاست

Варна буи перҳан бошад гиребони чоки мо

ورنه بوی پیرهن باشد گریبان چاک ما

Дар замири нуқтаи мо сад савод аъзам аст

در ضمیر نقطه ما صد سواد اعظم است

Чашми кӯтаҳи байни мардум чун кунад идроки мо ?

چشم کوته بین مردم چون کند ادراک ما؟

Шамъ меларзад чу барги бед бо он саркашӣ

شمع می لرزد چو برگ بید با آن سرکشی

Чун ба маҳфили рӯ наад парвона бе боки мо

چون به محفل رو نهد پروانه بی باک ما

Хоки домангир , банди даст ва пой раҳраваст

خاک دامنگیر، بند دست و پای رهروست

Нест мумкин ғам барояд аз дили ғамноки мо

نیست ممکن غم برآید از دل غمناک ما

Шабнами мо гарчи соиб дар намеояд ба чашм

شبنم ما گرچه صائب در نمی‌آید به چشم

Тоза дорад гулистонро дидаи намноки мо

تازه دارد گلستان را دیده نمناک ما