Гиряи ман об дар ҷӯии саҳар май афканд
گریه من آب در جوی سحر می‌افکند
Нолаи ман шуъла дар ҷони асар май афканд
ناله من شعله در جان اثر می‌افکند
Он лаби ҳарфи офарин чун мешавад гарми итоб
آن لب حرف آفرین چون می‌شود گرم عتاب
Оташи ёқӯти пиндории шарар май афканд
آتش یاقوت پنداری شرر می‌افکند
Гар табассуми ин чунин бар лаъл ӯ зӯр оварад
گر تبسم این چنین بر لعل او زور آورد
Ларза бар оби замини гири гуҳар май афканд
لرزه بر آب زمین گیر گهر می‌افکند
Ришта бетобона аз шарми миёни лоғараш
رشته بی‌تابانه از شرم میان لاغرش
Хешро дар кӯчаи танги гуҳар май афканд
خویش را در کوچه تنگ گهر می‌افکند
Гар нахоҳӣ коми худро талх , хуш гуфтор бош
گر نخواهی کام خود را تلخ، خوش‌گفتار باش
Пистаро ширини забонӣ дар шукр май афканд
پسته را شیرین‌زبانی در شکر می‌افکند
Ҳарчӣ бо мо мекунад ақл сбкср ме кунад
هرچه با ما می‌کند عقل سبکسر می‌کند
Киштии моро муаллим дар хатар май афканд
کشتی ما را معلم در خطر می‌افکند
Ман кӣм то дафтари даъвии кушояди боли ман ?
من کیم تا دفتر دعوی گشاید بال من؟
Дар биёбони талаби симурғи пар май афканд
در بیابان طلب سیمرغ پر می‌افکند
Бандаи боди баҳоронам ки аз шарми карам
بنده باد بهارانم که از شرم کرم
Ғунчаро дар остини пӯшидаи зар май афканд
غنچه را در آستین پوشیده زر می‌افکند
Ҳаркии рад халқ мегардад қабул холиқ аст
هرکه رد خلق می‌گردد قبول خالق است
Вақти он каси хуш ки моро аз назар май афканд
وقت آن کس خوش که ما را از نظر می‌افکند
Пой бар сар мегузорад саракашони хок ро
پای بر سر می‌گذارد سرکشان خاک را
Ҳарки чун гули пеши хору хаси сипар май афканд
هرکه چون گل پیش خار و خس سپر می‌افکند
Шуд сари Мансури охири гӯии чавгони фано
شد سر منصور آخر گوی چوگان فنا
Мива чун шуд пухтаи худро аз шаҷар май афканд
میوه چون شد پخته خود را از شجر می‌افکند
Даври гардонро ба эҳсони ёд кардан ҳиммат аст
دور گردان را به احسان یاد کردن همت است
Варна ҳар нахлӣ ба пои худ самар май афканд
ورنه هر نخلی به پای خود ثمر می‌افکند
Ҳарки чун соиби дил аз гирди таъаллуқ пок кард
هرکه چون صائب دل از گرد تعلق پاک کرد
Аз даҳан ҳамчун садафи доими гуҳар май афканд
از دهن همچون صدف دایم گهر می‌افکند