Маҳв шуд нури хирад то шуд марои савдои баланд

محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند

Рӯзҳо кӯтоҳ гардад чун шавад шабҳо баланд

روزها کوتاه گردد چون شود شبها بلند

Чашми арбоби карам дар ҷустуҷӯӣ соил аст

چشم ارباب کرم در جستجوی سایل است

зи интизор ҷом бошад гардани минои баланд

ز انتظار جام باشد گردن مینا بلند

Ҳарфи саҳлии пучи мағзонро ба фарёд оварад

حرف سهلی پوچ مغزان را به فریاد آورد

Каз насимӣ дар Нитсаатон мешавад ғавғои баланд

کز نسیمی در نیستان می شود غوغا بلند

Ғофилонро раҳнамое мекунад , аз аҷз нест

غافلان را رهنمایی می کند، از عجز نیست

Дар муҳӣти ишқ агар гардид дасти мо баланд

در محیط عشق اگر گردید دست ما بلند

Барқ ъолмсўз гардад то ба кишт мо расад

برق عالمسوز گردد تا به کشت ما رسد

Баъди умрӣ гар шавад абрии азин дарёи баланд

بعد عمری گر شود ابری ازین دریا بلند

Хишт хам хоҳад шикастани шишаи афлок ро

خشت خم خواهد شکستن شیشه افلاک را

Гар ба ин дастур гардад ҷӯши ин саҳбои баланд

گر به این دستور گردد جوش این صهبا بلند

Кӯчаҳо дар равад нили осмон пайдо шавад

کوچه ها در رود نیل آسمان پیدا شود

Даст чун созад ба азми рақси он раънои баланд

دست چون سازد به عزم رقص آن رعنا بلند

Бар умеди маҳмил Лайлӣ биёбоне шудем

بر امید محمل لیلی بیابانی شدیم

Гирдбодӣ ҳам нашуд зини домани саҳрои баланд

گردبادی هم نشد زین دامن صحرا بلند

Поя ҳар кас ба арбоби басират равшан аст

پایه هر کس به ارباب بصیرت روشن است

Бо Асогар даст кӯрӣ гардад аз бинои баланд

با عصا گر دست کوری گردد از بینا بلند

Дили збитобии дарин маҳфил ба як оташ насохт

دل زبیتابی درین محفل به یک آتش نساخت

Шуд садои ин сапанди шӯх аз сад ҷои баланд

شد صدای این سپند شوخ از صد جا بلند

Раҳнавардӣ бар гронборони миннат мушкил аст

رهنوردی بر گرانباران منت مشکل است

Абр мегардад блнгр аз сари дарёи баланд

ابر می گردد بلنگر از سر دریا بلند

Андалебон аз хиҷолати сар ба зери пари кашанд

عندلیبان از خجالت سر به زیر پر کشند

Ҳар куҷо соиб шавад гулбонги калаки мо баланд

هر کجا صائب شود گلبانگ کلک ما بلند