Ҳарфи он зулф аз дили девона мо шуд баланд

حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

Ин шаби кӯтоҳ аз афсона мо шуд баланд

این شب کوتاه از افسانه ما شد بلند

Ҳалқаҳо дар гӯши мурғон ҳарам хоҳад кашид

حلقه ها در گوش مرغان حرم خواهد کشید

Бонги ноқавсӣ ки аз бтхонаҳ мо шуд баланд

بانگ ناقوسی که از بتخانه ما شد بلند

Нағмаи шухӣ ки зад бар косаи Мансури санг

نغمه شوخی که زد بر کاسه منصور سنگ

Даври аввал аз лаби паймона мо шуд баланд

دور اول از لب پیمانه ما شد بلند

Осмони сангдилро чашм ашколуд сохт

آسمان سنگدل را چشم اشک آلود ساخت

Дӯди оҳӣ каз мусӣбати хона мо шуд баланд

دود آهی کز مصیبت خانه ما شد بلند

Кард шаҳрӣ ҳар куҷои девонае дар дашт буд

کرد شهری هر کجا دیوانه ای در دشت بود

Шӯришӣ каз бозии тифлона мо шуд баланд

شورشی کز بازی طفلانه ما شد بلند

Хӯни дилро пеш азин медоштанд аз ҳам дареғ

خون دل را پیش ازین می داشتند از هم دریغ

Ин сало аз гӯшаи майхона мо шуд баланд

این صلا از گوشه میخانه ما شد بلند

Хоксорӣ буд чун эксири мастур аз назар

خاکساری بود چون اکسیر مستور از نظر

Ин ғубор аз остони хона мо шуд баланд

این غبار از آستان خانه ما شد بلند

Худситое нест кори ишқ , варна дасти шамъ

خودستایی نیست کار عشق، ورنه دست شمع

Баҳри домнгирии парвона мо шуд баланд

بهر دامنگیری پروانه ما شد بلند

Гардани оҳўнгоҳони ӣнқадар раъно набӯд

گردن آهونگاهان اینقدر رعنا نبود

Аз тамошои дили девона мо шуд баланд

از تماشای دل دیوانه ما شد بلند

Нолаи ҷонсӯз , соиб дар ғубори серума буд

ناله جانسوز، صائب در غبار سرمه بود

Ин тараннум чун сапанд аз дона мо шуд баланд

این ترنم چون سپند از دانه ما شد بلند