Аз насиҳат хомтар гардад дили худкоми мо
از نصیحت خامتر گردد دل خودکام ما
Аз намак сангин шавад хоби кабоби хоми мо
از نمک سنگین شود خواب کباب خام ما
Ҳар ки давлат ёфт , шаст аз лавҳи хотири номи мо
هر که دولت یافت، شست از لوح خاطر نام ما
Авҷи давлати тоқ нисёнаст дар айёми мо
اوج دولت طاق نسیان است در ایام ما
Қисмати мо зини шкорстон ба ҷуз афсӯс нест
قسمت ما زین شکارستان به جز افسوس نیست
Донаи ашк талх мегардад ба чашми доми мо
دانه اشک تلخ می گردد به چشم دام ما
Мардумӣ гардӣдааст аз чашми хубони гӯшаи гир
مردمی گردیده است از چشم خوبان گوشه گیر
Чини абрӯи мад анъомаст дар айёми мо
چین ابرو مد انعام است در ایام ما
намехӯрд чун хӯни дил ҳар кас ба қадари дастгоҳ
می خورد چون خون دل هر کس به قدر دستگاه
Бош кучактар зи ҷоми дигарон гӯи ҷоми мо
باش کوچکتر ز جام دیگران گو جام ما
Бӯсаи моро куҷо хоҳад ба он лаб роҳ дод ?
بوسه ما را کجا خواهد به آن لب راه داد؟
Он ки раҳи надиҳад ба гӯш аз саркашии пайғоми мо
آن که ره ندهد به گوش از سرکشی پیغام ما
Аз дуои хайр , мо шукр ба кораш ме кунем
از دعای خیر، ما شکر به کارش می کنیم
Ҳар ки месозад даҳоне талх аз дашноми мо
هر که می سازد دهانی تلخ از دشنام ما
Дар назари вокрднӣ тай шуд бисоти зиндагӣ
در نظر واکردنی طی شد بساط زندگی
Чун шарар дар нуқтаи оғоз буд анҷоми мо
چون شرر در نقطه آغاز بود انجام ما
Бар дили озодаи мо боғи имкони танг буд
بر دل آزاده ما باغ امکان تنگ بود
Чашми танги қамарён чун сарв дод андоми мо
چشم تنگ قمریان چون سرو داد اندام ما
Ҳасан монад аз хираи чашмиҳои мо зери ниқоб
حسن ماند از خیره چشمی های ما زیر نقاب
Шуд дар умедвории баста аз иброми мо
شد در امیدواری بسته از ابرام ما
Дар балои андохти ҷамъияти дили озода ро
در بلا انداخت جمعیت دل آزاده را
Фалси мо чун моҳён гардид охири доми мо
فلس ما چون ماهیان گردید آخر دام ما
Тифли бозигӯши ором аз муаллим май барад
طفل بازیگوش آرام از معلم می برد
Талх дорад зиндагӣ бар мо дили худкоми мо
تلخ دارد زندگی بر ما دل خودکام ما
Нест соиби ҷоми айши мо чу гули по дар рикоб
نیست صائب جام عیش ما چو گل پا در رکاب
То фалаки гардон буд , дар давр бошад ҷоми мо
تا فلک گردان بود، در دور باشد جام ما