Меҳри хомӯшӣ ки гирад аз даҳони захми мо ?

مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟

Ғайри пайконаш ки медонад забони захми мо ?

غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟

Дасту теғии кӯ , ки то домони дарёии адам

دست و تیغی کو، که تا دامان دریای عدم

Нгслд чун мавҷ аз ҳам корвони захми мо

نگسلد چون موج از هم کاروان زخم ما

эй ки аз лаъли лабати шӯри қиёмати гарда Эй аст

ای که از لعل لبت شور قیامت گرده ای است

Раҳматӣ кун бар лаби оҷизи баёни захми мо

رحمتی کن بر لب عاجز بیان زخم ما

Хӯн ба сад рангинии изҳор шикоят ме кунад

خون به صد رنگینی اظهار شکایت می کند

Нест дар зоҳири забонгар дар даҳони захми мо

نیست در ظاهر زبان گر در دهان زخم ما

Аз дили маҷрӯҳи мо хӯни гирди кулуфт май барад

از دل مجروح ما خون گرد کلفت می برد

Теғ серобаст оби гулистони захми мо

تیغ سیراب است آب گلستان زخم ما

Гирди алмосу намак , пар дар пари ҳам бофта аст

گرد الماس و نمک، پر در پر هم بافته است

Роҳ марҳам нест дар дороломони захми мо

راه مرهم نیست در دارالامان زخم ما

Ҷавҳари шамшерро чун мӯии оташ дида кард

جوهر شمشیر را چون موی آتش دیده کرد

Алҳзр аз шикваи оташи забони захми мо

الحذر از شکوه آتش زبان زخم ما

намекунад ҳар қатраи хӯн , тӯфони дигари зери пӯст

می کند هر قطره خون، طوفان دیگر زیر پوست

Ахтар собит надорад осмони захми мо

اختر ثابت ندارد آسمان زخم ما

Ҳар ғуборӣ каз намакдон ту мегирад ҳаво

هر غباری کز نمکدان تو می گیرد هوا

Ҳам зи гирди роҳ май пурсади нишони захми мо

هم ز گرد راه می پرسد نشان زخم ما

Бар даҳони субҳ , ахтар бахя натавонист зад

بر دهان صبح، اختر بخیه نتوانست زد

Чун барояд бахя аз ҳифзи даҳони захми мо ?

چون برآید بخیه از حفظ دهان زخم ما؟

Худнамоеи шева мо нест чун нодидагон

خودنمایی شیوه ما نیست چون نادیدگان

Ҳеҷ кас соиб намедонад нишони захми мо

هیچ کس صائب نمی داند نشان زخم ما