Нақши пардозон муяссар нест тасвираш кунанд

نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

Содаи лавҳи онон ки мехоҳанд тасхираш кунанд

ساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند

Чун шарар аз санг осонаст берун омадан

چون شرر از سنگ آسان است بیرون آمدن

Вой бар он кас ки аз ҳайрати замин гираш кунанд

وای بر آن کس که از حیرت زمین گیرش کنند

Ғофилӣ аз ҳоли дил , тарсам ки ин вайрона ро

غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را

Дигарон бесоҳиб ингоранд ва таъмираш кунанд

دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند

Боли иқболи ҳуморо баҳри давр андохтан

بال اقبال هما را بهر دور انداختن

Гар ба дасти аҳл дил уфтад пар тираш кунанд

گر به دست اهل دل افتد پر تیرش کنند

Неъмати алвони оламро кунад хӯн дар ҷигар

نعمت الوان عالم را کند خون در جگر

Ҳар фақирӣ каз қаноати чашму дил сайраш кунанд

هر فقیری کز قناعت چشم و دل سیرش کنند

Раҳм кун бар худ , забони шикваи моро бабанд

رحم کن بر خود، زبان شکوه ما را ببند

намешавад маъзул ҳар омил ки тақрираш кунанд

می شود معزول هر عامل که تقریرش کنند

Хати озодӣ буд машқи ҷунун дар малики ишқ

خط آزادی بود مشق جنون در ملک عشق

Ҳар ки оқил мешавад ӣнҷо ба занҷираш кунанд

هر که عاقل می شود اینجا به زنجیرش کنند

Куштагонро аз хати таслими сар печидан аст

کشتگان را از خط تسلیم سر پیچیدن است

Гар нигоҳи каҷи збитобӣ ба шамшераш кунанд

گر نگاه کج زبیتابی به شمشیرش کنند

Кӯдакӣ каз ҷӯад бебаҳрааст дар маҳди замин

کودکی کز جود بی بهره است در مهد زمین

Хӯни худро мехӯрд тифлӣ чу ҳам шераш кунанд

خون خود را می خورد طفلی چو هم شیرش کنند

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд малик

این جواب آن غزل صائب که می گوید ملک

Боли ҷбрил ар ба даст уфтад пртирш кунанд

بال جبریل ار به دست افتد پرتیرش کنند