Гӯшаи гирони комёб аз олам боло шаванд

گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

Фикрҳо дар гӯшагирӣ осмон паймо шаванд

فکرها در گوشه گیری آسمان پیما شوند

Тўтёии чашми равзанҳо буд нури чароғ

توتیای چشم روزنها بود نور چراغ

Дил чу равшани гашти аъзои сари басар бино шаванд

دل چو روشن گشت اعضا سر بسر بینا شوند

Қатраи мо чун садафи рӯзӣ ки бигушоед даҳан

قطره ما چون صدف روزی که بگشاید دهن

То чаҳ дарёҳо дарин як қатра нопидо шаванд

تا چه دریاها درین یک قطره ناپیدا شوند

Соф кун ойӣнаи дилро дарин бстонсро

صاف کن آیینه دل را درین بستانسرا

То саросари баргҳо чун тӯтӣон гуё шаванд

تا سراسر برگها چون طوطیان گویا شوند

Маҳв шуд дар рӯй ӯ ҳар чашми бенаӣ ки буд

محو شد در روی او هر چشم بینایی که بود

Ахтарон дар партави хуршед нопидо шаванд

اختران در پرتو خورشید ناپیدا شوند

Дар миёни ин гуҳарҳо ранги санг тафриқа аст

در میان این گهرها رنگ سنگ تفرقه است

Чун ба бирнгӣ расанд ин гавҳарон якто шаванд

چون به بیرنگی رسند این گوهران یکتا شوند

Шуд парешони мағзи мо аз фикр , соиби кӯи ҷунун ?

شد پریشان مغز ما از فکر، صائب کو جنون؟

То чу дастори ин балоҳо аз сари мо вошўнд

تا چو دستار این بلاها از سر ما واشوند

Солҳо аҳли сухан бояд ки хӯн дил хуранд

سالها اهل سخن باید که خون دل خورند

То чу соиби ошнои тарз мавлоно шаванд

تا چو صائب آشنای طرز مولانا شوند