Осмон то буд , бо мо бар сари бедод буд

آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود

Рӯй мо доими тараф бо силии устод буд

روی ما دایم طرف با سیلی استاد بود

Остини чандон ки аФшондими даст аз мо надошт

آستین چندان که افشاندیم دست از ما نداشت

Дар дили мо решаи ғами ҷавҳари фӯлод буд

در دل ما ریشه غم جوهر فولاد بود

Сарв чун шамшер заҳролӯд меомад ба чашм

سرو چون شمشیر زهرآلود می آمد به چشم

Бас ки аз сайри гулистон бе ту дили ношод буд

بس که از سیر گلستان بی تو دل ناشاد بود

Зинҳор аз хирқа ороён машав ғофил ки ман

زینهار از خرقه آرایان مشو غافل که من

Ҳар хашини пӯшӣ ки дидам хонаи сайёд буд

هر خشن پوشی که دیدم خانه صیاد بود

намекунанд аҳли ҳунари номи бузургонро баланд

می کنند اهل هنر نام بزرگان را بلند

Бесутуни овозае гар дошт аз Фарҳод буд

بیستون آوازه ای گر داشت از فرهاد بود

Ёди айёмӣ ки моро бар сар аз озодагӣ

یاد ایامی که ما را بر سر از آزادگی

Сояи боли ҳумо чун сояи ҷаллод буд

سایه بال هما چون سایه جلاد بود

Аз қабули халқи дили сарриштаро гум карда буд

از قبول خلق دل سررشته را گم کرده بود

Дасти рад бар синаи мо силии устод буд

دست رد بر سینه ما سیلی استاد بود

Ахтари мо то фурӯғи давлат бедор дошт

اختر ما تا فروغ دولت بیدار داشت

Бар чароғи базми мо дасти ҳимояти бод буд

بر چراغ بزم ما دست حمایت باد بود

Аз надомати сӯхт ҳар кас бар дили мо захм зад

از ندامت سوخت هر کس بر دل ما زخم زد

Марҳами ин сайд аз хокистари сайёд буд

مرهم این صید از خاکستر صیاد بود

Нола Эй кардему оташ дар ниҳод худ задем

ناله ای کردیم و آتش در نهاد خود زدیم

Чун сапанди ороми мо мавқуфи як фарёд буд

چون سپند آرام ما موقوف یک فریاد بود

Кам балое нест соиби пурсиши арбоби расм

کم بلایی نیست صائب پرسش ارباب رسم

Чашми захми иди мо доими мборкбод буд

چشم زخم عید ما دایم مبارکباد بود