То хаёли он биҳиштии рӯи марои манзур буд

تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود

Пардаҳои чашми ҳайронами ниқоби ҳур буд

پرده های چشم حیرانم نقاب حور بود

Дар кадуии ман май ваҳдат ба ком дил расед

در کدوی من می وحدت به کام دل رسید

Хом буд ин бода то дар косаи Мансур буд

خام بود این باده تا در کاسه منصور بود

Бе таъаммули меҳри хомӯшии злби бардоштам

بی تأمل مهر خاموشی زلب برداشتم

Шаҳдро шан дигар дар хонаи занбӯр буд

شهد را شان دگر در خانه زنبور بود

Ин замон дар қабзаи қорун буд рӯй замин

این زمان در قبضه قارون بود روی زمین

Рафт он аҳдӣ ки қорун дар замини мастур буд

رفت آن عهدی که قارون در زمین مستور بود

Обрӯии фақрро май доштами доими азиз

آبروی فقر را می داشتم دایم عزیز

Коса дар юзаи ман косаи фағфур буд

کاسه در یوزه من کاسه فغفور بود

Дод моро чун намедодӣ ту эй бидодгар

داد ما را چون نمی دادی تو ای بیدادگر

Шикваи моро шунидан аз муруввати давр буд

شکوه ما را شنیدن از مروت دور بود

Сард шуд аз рафтани Фарҳоди дасту дили маро

سرد شد از رفتن فرهاد دست و دل مرا

Панҷаи ман қӯтӣ гар дошт аз ҳам зӯр буд

پنجه من قوتی گر داشت از هم زور بود

Аз кашокаши як замон осӯда ам нагузошт чарх

از کشاکش یک زمان آسوده ام نگذاشت چرخ

Фарши доим чун камон дар хонаи ман зӯр буд

فرش دایم چون کمان در خانه من زور بود

( . . . Н ) дорад кунун аз худнамоеи такяи гоҳ

( . . . ن) دارد کنون از خودنمایی تکیه گاه

Он сиррӣ каз бихўдиҳо дар канори ҳур буд

آن سری کز بیخودیها در کنار حور بود

Аз камол худ надидем баҳраи ҷузи айни алкмол

از کمال خود ندیدیم بهره جز عین الکمال

Ҳолаи моҳи тамоми ман зчшми шӯр буд

هاله ماه تمام من زچشم شور بود

Кард соиби талхии заҳри фанои ширин ба худ

کرد صائب تلخی زهر فنا شیرین به خود

Ҳар ки аз хон ҷаҳони қонеъ ба талху шӯр буд

هر که از خوان جهان قانع به تلخ و شور بود