Завқи хомӯшии марои рӯзӣ ки домангир буд

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود

Гирдро ҳам серумаи сои нолаи занҷир буд

گرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

Ин замони манзили пурситам , варна чанде пеши азин

این زمان منزل پرستم، ورنه چندی پیش ازین

Нақши пои Хизр дар чашмами даҳони шер буд

نقش پای خضر در چشمم دهان شیر بود

Дасти меъмори фалакро кӯтаҳӣ печида дошт

دست معمار فلک را کوتهی پیچیده داشت

То дили вайронаи ман қобили таъмир буд

تا دل ویرانه من قابل تعمیر بود

Заҳри чашми ишқ ҳар паймонаи хӯнам ки дод

زهر چشم عشق هر پیمانه خونم که داد

Чун ба рағбат нӯш кардам косаи пари шер буд

چون به رغبت نوش کردم کاسه پر شیر بود

Ишқи отшдст то дар пайкари ман хона дошт

عشق آتشدست تا در پیکر من خانه داشت

Синаи ман гармтар аз хобгоҳи шер буд

سینه من گرمتر از خوابگاه شیر بود

Таҳтаи машқ ҳаводис нест соиби ин замон

تخته مشق حوادث نیست صائب این زمان

Сина ӯ чун ҳадафи доими нишони тир буд

سینه او چون هدف دایم نشان تیر بود