Аз қабули нақш , дили доими парешони ҳол буд

از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود

Гар ғуборӣ дошт ин ойӣна аз тимсол буд

گر غباری داشت این آیینه از تمثال بود

Аз тиҳии чашмони гиреҳ дар кори ман имрӯз нест

از تهی چشمان گره در کار من امروز نیست

Оби кишти ман мудом аз чашмаи ғарбол буд

آب کشت من مدام از چشمه غربال بود

Аз кушоди лаб дар ташвиши вошд бар Рахш

از گشاد لب در تشویش واشد بر رخش

Дар раҳм аз фикри рӯзии Тифли Форғбол буд

در رحم از فکر روزی طفل فارغبال بود

Хоки зан дар чашми худбинӣ ки аз оби ҳаёт

خاک زن در چشم خودبینی که از آب حیات

Сади Искандари ҳамин ойӣнаи иқбол буд

سد اسکندر همین آیینه اقبال بود

Оҳӯон аз танг майдонӣ ба ман гаштанди ром

آهوان از تنگ میدانی به من گشتند رام

Бас ки аз шӯри ҷунунами дашти моломол буд

بس که از شور جنونم دشت مالامال بود

Доғи хуши пургории ман буд холи нўхтон

داغ خوش پرگاری من بود خال نوخطان

То дили сўдоиим дар ҳалқаи атфол буд

تا دل سوداییم در حلقه اطفال بود

Дил хунак шуд то даҳани бастами зҳрФи неку бад

دل خنک شد تا دهن بستم زحرف نیک و بد

Меҳри хомӯшии таби гуфторро тбхол буд

مهر خاموشی تب گفتار را تبخال بود

Умр ман шуд сарфи соиб дар таманнои маҳол

عمر من شد صرف صائب در تمنای محال

Тор ва пуд ҳастӣ ман риштаи омол буд

تار و پود هستی من رشته آمال بود