Шаб на оҳи сардро дили арш паймо карда буд
شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود
Осмон аз субҳи маҳшари дафтарӣ во карда буд
آسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بود
Ҷон чаҳ медонист аз дунё чаҳ ҳо хоҳад кашид
جان چه میدانست از دنیا چهها خواهد کشید
Хокбозиҳои Тифлонро тамошо карда буд
خاکبازیهای طفلان را تماشا کرده بود
Лангари тамкини кӯҳи ғам ба фарёдам расед
لنگر تمکین کوه غم به فریادم رسید
Варна битобии маро дар ишқ расво карда буд
ورنه بیتابی مرا در عشق رسوا کرده بود
Аз дили ширин хаёлӣ дошт дар мади назар
از دل شیرین خیالی داشت در مد نظر
Кӯҳкан дар бесутуни шуғлӣ ки пайдо карда буд
کوهکن در بیستون شغلی که پیدا کرده بود
Аз нигоҳ аҷз шуд чун тавқи зеби гарданам
از نگاه عجز شد چون طوق زیب گردنم
Теғ ӯ дастӣ ки баҳри қатл боло карда буд
تیغ او دستی که بهر قتل بالا کرده بود
Аз ҷавонмардии саросари бода гулранг кард
از جوانمردی سراسر باده گلرنگ کرد
Ишқ ҳар хӯнӣ ки дар ҷом Зулайхо карда буд
عشق هر خونی که در جام زلیخا کرده بود
Риштаи ҷон бо дили озода ман ме кунад
رشته جان با دل آزاده من میکند
Ончии сӯзан бо гиребон масеҳо карда буд
آنچه سوزن با گریبان مسیحا کرده بود
Аз шикарханд садаф шуд хом , варна пеши азин
از شکرخند صدف شد خام، ورنه پیش ازین
Абри мо одат ба рӯй талх дарё карда буд
ابر ما عادت به روی تلخ دریا کرده بود
Оташини рӯе ки шамъи маҷлиси мо буд дӯш
آتشین رویی که شمع مجلس ما بود دوش
Ҳалқаи берун дарро чашм бино карда буд
حلقه بیرون در را چشم بینا کرده بود
Умрҳо шуд дар либоси лола берун ме диҳад
عمرها شد در لباس لاله بیرون میدهد
Ашки маҷнӯни ончӣ бо домон саҳро карда буд
اشک مجنون آنچه با دامان صحرا کرده بود
Ҷон чаҳ хӯнҳо хӯрд то аз сафҳаи дил пок кард
جان چه خونها خورد تا از صفحه دل پاک کرد
Нуқтаи саҳвӣ ки номашро сувидо карда буд
نقطه سهوی که نامش را سویدا کرده بود
Дид то он сару сими андомро , бар дил гузошт
دید تا آن سرو سیم اندام را، بر دل گذاشت
Шохи гули дастӣ ки баҳри рақс боло карда буд
شاخ گل دستی که بهر رقص بالا کرده بود
Ҳасани бозигӯш ӯ соиби нишон тир кард
حسن بازیگوش او صائب نشان تیر کرد
Дил ба хӯни дидаи мактубӣ ки иншо карда буд
دل به خون دیده مکتوبی که انشا کرده بود