Ёди айёмӣ ки гулчин дар гулистонат набӯд

یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبود

Булҳавасро даст бар себ занхдонат набӯд

بوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود

Бӯса аз ёқӯти оташи машрабат рангӣ надошт

بوسه از یاقوت آتش مشربت رنگی نداشت

Тӯтии хат хуш нишин шкрстонт набӯд

طوطی خط خوش نشین شکرستانت نبود

Буии пероҳани яке аз синаи чокони ту буд

بوی پیراهن یکی از سینه چاکان تو بود

Накҳати гули муҳаррами чок гиребонат набӯд

نکهت گل محرم چاک گریبانت نبود

Кокулати паҳлу тиҳӣ мекард аз боди сабо

کاکلت پهلو تهی می کرد از باد صبا

Шонаро дастӣ ба зулфи анбар афшонат набӯд

شانه را دستی به زلف عنبر افشانت نبود

Алътш мезад таманно дар биёбони талаб

العطش می زد تمنا در بیابان طلب

Маҳшари лаби ташнагони чоҳ занхдонат набӯд

محشر لب تشنگان چاه زنخدانت نبود

Заҳр бепарвое аз теғ нигоҳат ме чакид

زهر بی پروایی از تیغ نگاهت می چکید

Серумаро дасти сияҳи корӣ ба мижгонат набӯд

سرمه را دست سیه کاری به مژگانت نبود

Лавҳи рухсори ту аз нақши тамошои сода буд

لوح رخسار تو از نقش تماشا ساده بود

Дасти яғмое дар оғӯш гулистонат набӯд

دست یغمایی در آغوش گلستانت نبود

Ин замон гардид вақфи ом , варна пеши азин

این زمان گردید وقف عام، ورنه پیش ازین

Ғайри соиби булбулӣ дар боғ ва бустонат набӯд

غیر صائب بلبلی در باغ و بستانت نبود