намекунад ёдаши дили битоб ва аз худ ме равад
می کند یادش دل بیتاب و از خود می رود
Май баради номи шароби ноб ва аз худ ме равад
می برد نام شراب ناب و از خود می رود
Ҳар ки чун шабнами дарин гулзори чашмӣ боз кард
هر که چون شبنم درین گلزار چشمی باز کرد
намешавад аз оташи гули об ва аз худ ме равад
می شود از آتش گل آب و از خود می رود
Аз муҳӣти офариниш ҳар ки сар зад чун ҳубоб
از محیط آفرینش هر که سر زد چون حباب
намезанад як давр чун гирдоб ва аз худ ме равад
می زند یک دور چون گرداب و از خود می رود
Пой дар гули мондагонро қӯт рафтор нест
پای در گل ماندگان را قوت رفتار نیست
Ёд дарё мекунад сайлоб ва аз худ ме равад
یاد دریا می کند سیلاب و از خود می رود
Шухии майхона машраб намебошад мудом
شوخی میخانه مشرب نمی باشد مدام
намезанад ҷӯшии шароби ноб ва аз худ ме равад
می زند جوشی شراب ناب و از خود می رود
Бихўдӣ меоварад бо глрхони ҳамхонагӣ
بیخودی می آورد با گلرخان همخانگی
Май намояди чашм ӯ дар хоб ва аз худ ме равад
می نماید چشم او در خواب و از خود می رود
Ҳар ки дар гулзор бидрдонаҳ хандад , ме занад
هر که در گلزار بیدردانه خندد، می زند
Ғӯта дар хӯн чун гули сероб ва аз худ ме равад
غوطه در خون چون گل سیراب و از خود می رود
Зоҳиди хушк аз ҳавои ҷилваи мастона аш
زاهد خشک از هوای جلوه مستانه اش
намекашад хамёза чун миҳроб ва аз худ ме равад
می کشد خمیازه چون محراب و از خود می رود
Васли натавонади Аннан рафтани дилро гирифт
وصل نتواند عنان رفتن دل را گرفت
Мавҷ май ғалатад ба рӯй об ва аз худ ме равад
موج می غلطد به روی آب و از خود می رود
Нест ин парвонаро сомони шамъ афрӯхтан
نیست این پروانه را سامان شمع افروختن
намекунад назораи маҳтоб ва аз худ ме равад
می کند نظاره مهتاب و از خود می رود
Гар фитад зоҳид ба фикри қомат ӯ дар намоз
گر فتد زاهد به فکر قامت او در نماز
намегузорад пушт бар миҳроб ва аз худ ме равад
می گذارد پشت بر محراب و از خود می رود
Моҳе каз вартаи қуллоби як раҳ ҷуста аст
ماهیی کز ورطه قلاب یک ره جسته است
Май шуморади мавҷро қуллоб ва аз худ ме равад
می شمارد موج را قلاب و از خود می رود
Лавҳи хоки ойӣна , симобанд равшани гавҳарон
لوح خاک آیینه، سیمابند روشن گوهران
Изтиробӣ мекунад симоб ва аз худ ме равад
اضطرابی می کند سیماب و از خود می رود
Даст ва пое мезанад ҳар каси дарин дарё чу мавҷ
دست و پایی می زند هر کس درین دریا چو موج
Бар умед гавҳар ноёб ва аз худ ме равад
بر امید گوهر نایاب و از خود می رود
Ҳар ки ёбад лиззат танҳо рӯйу бихўдӣ
هر که یابد لذت تنها روی و بیخودی
ҲамРаҳонро мекунад дар хоб ва аз худ ме равад
همرهان را می کند در خواب و از خود می رود
Ҳар ки огоҳаст чун шабнами зи таъҷили баҳор
هر که آگاه است چون شبنم ز تعجیل بهار
намедиҳад чашм аз рухи гули об ва аз худ ме равад
می دهد چشم از رخ گل آب و از خود می رود
Бешаробӣ нест соибро ҳиҷоб аз бихўдӣ
بی شرابی نیست صائب را حجاب از بیخودی
Ҷой саҳбо мекашад хуноб ва аз худ ме равад
جای صهبا می کشد خوناب و از خود می رود