Дар назарҳо гарчи бекорем дар корем мо

در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ما

Ҳамчуи маркази пои брҷоиим ва сайёрем мо

همچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما

Обу гул кӣ мешавад соҳиби басиратро ҳиҷоб ?

آب و گل کی می شود صاحب بصیرت را حجاب؟

Ҳамчуи чашми дом , зер хок бедорем мо

همچو چشم دام، زیر خاک بیداریم ما

Тӯтӣ аз гуфтор дар занги қасоват ғӯта зад

طوطی از گفتار در زنگ قساوت غوطه زد

Аз сияҳи кории ҳамон саргарм гуфторем мо

از سیه کاری همان سرگرم گفتاریم ما

Коми талхиро самари ҳаргизи зи мо ширин нашуд

کام تلخی را ثمر هرگز ز ما شیرین نشد

Бар замин чун сарв аз беҳосилӣ борем мо

بر زمین چون سرو از بی حاصلی باریم ما

Ҳифзи сӯрати оқибати байнро дуоӣ ҷавшан аст

حفظ صورت عاقبت بین را دعای جوشن است

Дар миёни зангён , ойӣна торем мо

در میان زنگیان، آیینه تاریم ما

Гарчи моро нест вазнӣ дар назарҳо чун ҳубоб

گرچه ما را نیست وزنی در نظرها چون حباب

Қадари мо ин бас ки дарёро ҳаводорем мо

قدر ما این بس که دریا را هواداریم ما

Сабзаи хобида , зери санги қомат рост кард

سبزه خوابیده، زیر سنگ قامت راست کرد

Аз гронҷонии ҳамон дар зер деворем мо

از گرانجانی همان در زیر دیواریم ما

Синаашро аз хаданги оҳ , ҷавшан карда ем

سینه اش را از خدنگ آه، جوشن کرده ایم

Ҳар чаҳ бо мо мекунад , гардун сазоворем мо

هر چه با ما می کند، گردون سزاواریم ما

Кӯҳи ғам бар хотири озодаи мо бор нест

کوه غم بر خاطر آزاده ما بار نیست

Хандаи рӯ чун Кебек дар домони кҳсорими мо

خنده رو چون کبک در دامان کهساریم ما

Ҳеҷ касро дил наме сӯзад ба дарди мо , магар

هیچ کس را دل نمی سوزد به درد ما، مگر

Дар саводи офариниш чашм беморем мо ?

در سواد آفرینش چشم بیماریم ما؟

Худ дрозорим ва аз мо дигарон ҳам дар азоб

خود درآزاریم و از ما دیگران هم در عذاب

Дар ҳарими микшони соиб чу ҳушёрем мо

در حریم میکشان صائب چو هشیاریم ما