Баъди умригар висол ӯ муяссар ме шавад

بعد عمری گر وصال او میسر می‌شود

Шарми пеши чашми ман сад Сикандар ме шавад

شرم پیش چشم من سد سکندر می‌شود

Тираи бахтии кори худро мекунад ҳарҷо ки ҳаст

تیره‌بختی کار خود را می‌کند هرجا که هست

Номаи ман пардаи чашм кабӯтар ме шавад

نامه من پرده چشم کبوتر می‌شود

Кимиёии ишқи ҳаркасро ки созад бе ниёз

کیمیای عشق هرکس را که سازد بی‌نیاز

Ҳар сари мӯ бар таниши кибрят аҳмар ме шавад

هر سر مو بر تنش کبریت احمر می‌شود

Нест ғайр аз нақши ҷонони ишқро машғӯле

نیست غیر از نقش جانان عشق را مشغولیی

Бесутун аз кӯҳкани охир мусаввир ме шавад

بیستون از کوهکن آخر مصور می‌شود

Аз Рахш чун донаи ёқӯт рангин шуд арақ

از رخش چون دانه یاقوت رنگین شد عرق

Чун замин афтод қобили дона гавҳар ме шавад

چون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Нест ҳасану ишқро аз ҳам ҷудои ҷуз ба ном

نیست حسن و عشق را از هم جدایی جز به نام

Шуъла чун парвоз кард аз худ самандар ме шавад

شعله چون پرواز کرد از خود سمندر می‌شود

Ҳарки шуд таслим , аз теғи ҳаводиси баради ҷон

هرکه شد تسلیم، از تیغ حوادث برد جان

Хӯн чу мемерад халос аз захм нашутур ме шавад

خون چو می‌میرد خلاص از زخم نشتر می‌شود

Аз ту то хуршед тобон нест раҳи чандон дароз

از تو تا خورشید تابان نیست ره چندان دراز

Заррае бо чашм хоб олуд раҳбар ме шавад

ذره‌ای با چشم خواب‌آلود رهبر می‌شود

Гар муяссар мешавад ором дар коми наҳанг

گر میسر می‌شود آرام در کام نهنگ

Зери гардуни хоби роҳати ҳам муяссар ме шавад

زیر گردون خواب راحت هم میسر می‌شود

Хоксорон мебаранд аз гардиши афлоки файз

خاکساران می‌برند از گردش افلاک فیض

Ҳарчӣ дорад шишаи сарфи ҷом ва соғар ме шавад

هرچه دارد شیشه صرف جام و ساغر می‌شود

Суҳбати покизаи рӯйони навбаҳор давлат аст

صحبت پاکیزه‌رویان نوبهار دولت است

Ҷомаи боди сабо аз гул муаттар ме шавад

جامه باد صبا از گل معطر می‌شود

Нест осони ҳарфро санҷида дар дили сохтан

نیست آسان حرف را سنجیده در دل ساختن

Санг мегардад садаф то қатра гавҳар ме шавад

سنگ می‌گردد صدف تا قطره گوهر می‌شود

Меҳр созад кӣнаро афтод чун дили содаи лавҳ

مهر سازد کینه را افتاد چون دل ساده‌لوح

Занг бар ойӣнаи рухсор , ҷавҳар ме шавад

زنگ بر آیینه رخسار، جوهر می‌شود

Хотири мо аз насими лутф бар ҳам ме хӯрд

خاطر ما از نسیم لطف بر هم می‌خورد

Бар чароғи мо нигоҳи гарм сарсар ме шавад

بر چراغ ما نگاه گرم صرصر می‌شود

Нашканад сафрои ҳирс аз неъмат рӯй замин

نشکند صفرای حرص از نعمت روی زمین

Ҳаркии қонеъ ( шуд ) ба дил хӯрдан , тавонгар мешавад ?

هرکه قانع (شد) به دل خوردن، توانگر می‌شود؟

Нотавониҳои мо соиби далел ваҳшат аст

ناتوانی‌های ما صائب دلیل وحشت است

Сайд чун афтод ваҳшии зуд лоғар ме шавад

صید چون افتاد وحشی زود لاغر می‌شود