Гар шукр дар ҷоми резами заҳр қотил ме шавад

گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می‌شود

Чун садафгар оби нӯшами уқда дил ме шавад

چون صدف گر آب نوشم عقده دل می‌شود

Чун Сикандар мехӯрд ойӣнаи умраш ба санг

چون سکندر می‌خورد آیینهٔ عمرش به سنگ

Аз Хизри як об хӯрдани ҳарки ғофил ме шавад

از خضر یک آب خوردن هرکه غافل می‌شود

Ҷома бар тани каъбаро маҷнӯн мо хоҳад дарид

جامه بر تن کعبه را مجنون ما خواهد درید

Кӣ зи санги кӯдакони девона оқил мешавад ?

کی ز سنگ کودکان دیوانه عاقل می‌شود؟

Зер ҳар барги гулии сад неши хор омода аст

زیر هر برگ گلی صد نیش خار آماده است

Бо тан осонӣ макун одат ки мушкил ме шавад

با تن آسانی مکن عادت که مشکل می‌شود

Қатраи ашкам агар аз дил чунин чӣанд ғубор

قطره اشکم اگر از دل چنین چیند غبار

То сари мижгон расӣдани муҳра гул ме шавад

تا سر مژگان رسیدن مهره گل می‌شود

Ҷон нахоҳад баради соиби офтоб аз оҳи мо

جان نخواهد برد صائب آفتاب از آه ما

Вой бар шамъӣ ки бо сарсар муқобил ме шавад

وای بر شمعی که با صرصر مقابل می‌شود