Ҷон бемағзон ба хоки тира восил ме шавад
جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شود
Корвони кафи биёбони марг соҳил ме шавад
کاروان کف بیابان مرگ ساحل می‌شود
намешавад тан , рӯҳи танпарвар ба андаки фурсатӣ
می‌شود تن، روح تن‌پرور به اندک فرصتی
Қатраи нософи охири муҳра гул ме шавад
قطره ناصاف آخر مهره گل می‌شود
Ҷисм ҳар касро фалак чун риштаи печ ва тоб дод
جسم هر کس را فلک چون رشته پیچ و تاب داد
Оқибати шерозаи ҷамъият дил ме шавад
عاقبت شیرازه جمعیت دل می‌شود
Ҷома фатҳаст огоҳии дарин ваҳшати саро
جامه فتح است آگاهی درین وحشت‌سرا
Ғӯта дар хӯн мезанад сайдӣ ки ғофил ме шавад
غوطه در خون می‌زند صیدی که غافل می‌شود
Зер бо миннат аз бдхўиии халқам ки мавҷ
زیر با منت از بدخویی خلقم که موج
Восили дарёи зи дасти рад соҳил ме шавад
واصل دریا ز دست رد ساحل می‌شود
Дӯстӣ бо нотавонони моя равшандилӣ аст
دوستی با ناتوانان مایه روشندلی است
Мум чун бо ришта созад шамъ маҳфил ме шавад
موم چون با رشته سازد شمع محفل می‌شود
Шабнам аз равшани равонӣ маҳв шуд дар офтоб
شبنم از روشن روانی محو شد در آفتاب
Ҳаркии соиб соф гардад зуд восил ме шавад
هرکه صائب صاف گردد زود واصل می‌شود