намекунад глгли нигаҳи рухсори хандони туро
می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ ترا
Гули з чидан беш мегардад гулистони туро
گل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا
Оби натавонад ба гирди дидаи гашт аз ҳайраташ
آب نتواند به گِردِ دیده گشت از حیرتش
Нест бо хуршеди нисбат рӯй тобони туро
نیست با خورشید نسبت روی تابانِ ترا
Боғбон дар бастан дар саъй беҷо ме кунад
باغبان در بستنِ در سعی بی جا می‌کند
Чӯби манъ аз ҷӯш гул бошад гулистони туро
چوبِ منع از جوشِ گل باشد گلستانِ ترا
Тишнагӣ дар хоб мумкин нест кам гардад зи об
تشنگی در خواب ممکن نیست کم گردد ز آب
Нест сабр аз хӯни ошиқи чашми фаттони туро
نیست صبر از خونِ عاشق چشمِ فتّانِ ترا
Пои худ чун кӯҳ печидааст дар домани зи шарм
پای خود چون کوه پیچیده است در دامن ز شرم
Дида то Кебеки дарии сарви хиромони туро
دیده تا کبکِ دَری سروِ خرامان ترا
Бо қиёмати нисбати он қади мавзун чун кунам ?
با قیامت نسبتِ آن قدِّ موزون چون کنم؟
Шӯри маҳшари гирд домонеаст ҷавлони туро
شورِ محشر گَردِ دامانی است جولانِ ترا
Гарчи нозу неъмати ҳасани ту бешаст аз шумор
گرچه ناز و نعمتِ حسنِ تو بیش است از شمار
Рӯзеи ҷуз хӯрдан дил нест меҳмони туро
روزیی جز خوردنِ دل نیست مهمانِ ترا
Тӯтӣони дигари ӣнҷои сабза бегона анд
طوطیانِ دیگر اینجا سبزهٔ بیگانه‌اند
Аз хат сабзаст тӯтии шкрстони туро
از خطِ سبزست طوطیِ شکرستانِ ترا
Хӯни раҳми чашми хунхор ту меомад ба ҷӯш
خونِ رحمِ چشمِ خونخوارِ تو می‌آمد به جوش
Хӯн агар мекард рангини теғи мижгони туро
خون اگر می‌کرد رنگین تیغِ مژگانِ ترا
Монеъ аз ҷавлон намегардад шафақи хуршед ро
مانع از جولان نمی‌گردد شفق خورشید را
Нест парвоеи зи хӯни халқи домони туро
نیست پروایی ز خونِ خلق دامانِ ترا
Дорад аз тамкини по бар ҷои худ дар печу тоб
دارد از تمکین پا بر جایِِ خود در پیچ و تاب
Гӯии симини зқни зулф чу чавгони туро
گویِ سیمینِ ذقن زلفِ چو چوگانِ ترا
Май намояди барқи олами сӯз дар абри сиёҳ
می‌نماید برقِ عالم‌سوز در ابرِ سیاه
Хат кунад пӯшида чун рухсори хандони туро ?
خط کند پوشیده چون رخسارِ خندانِ ترا؟
Ҳамчуи мижгони тири як таркиш буд афкори ту
همچو مژگان تیرِ یک ترکش بود افکارِ تو
Мисра берутба соиб нест девони туро
مصرعِ بی رتبه صائب نیست دیوانِ ترا